Parki w Polsce

“Nocą można napotkać nie jednego bobra tylko trzeba się bez szelestnie poruszać.”

“Rezerwat utworzony 1 maja 1985 roku o powierzchni 50,57 ha. Jedno z bardziej urokliwych jezior lobeliowych w okolicach Miastka.”

“Dobrze poprowadzony szlak rowerowy w lesie, z dala od głównej drogi.”

“Rzeką w pobliżu jeziora Gardno i Słowińskiego parku narodowego. W pobliżu tzw Diabelski Kamień. Diabelski Kamień w Gardnie Wielkiej - głaz narzutowy z którym związana jest legenda o budowie kościoła na środku jeziora Gardno.Legenda mówi jakoby bardzo dawno temu, prosty rybak imieniem Jost wracał nocą z Rowów do Gardny Wielkiej. Pogoda była fatalna, dął bardzo silny wiatr, co w połączeniu z nieprzeniknionym mrokiem nie wróżyło nieszczęśnikowi dobrze. Wszystko zmieniło się, gdy spotkał na swej drodze diabła, który obiecał mu bezpieczną podróż, w zamian za podpisanie cyrografu. Zrozpaczony chłopina zgodził się, ale postawił Belzebubowi jeden warunek, miał on zbudować kościół w miejscu ich spotkania. Budowla miała powstać z kamienia, nim kur zapieje o poranku. Rybak myślał, że bies temu nie podoła i spokojnie wrócił do swej chatynki. Jednak około północy obudziły go potworne hałasy. Błyskawicznie zerwał się z posłania i aż oniemiał z wrażenia, gdy spostrzegł czarta w otoczeniu piekielnych istot, stojącego tryumfalnie na skale, przy nieomal gotowym kościele. Przerażony chłopina zapiał niczym kur, budząc jednocześnie wszystkie koguty w okolicy. Wściekły demon smagnął niedokończoną budowlę swym biczem, tak, że pozostały z niej tylko surowe głazy. Na skale, z której diabeł dowodził poczynaniami swych sług, pozostały ślady obecności biesa – odcisk końskiego kopyta, kurzych szponów i dziura w miejscu, gdzie opierał swój bicz.”

“Rezerwat Przyrody "Źródliskowe Torfowisko" to prawdziwa perła województwa pomorskiego, zlokalizowana w gminie Dębnica Kaszubska, na obszarze Wysoczyzny Polanowskiej. Utworzony w 2008 roku, chroni unikatowy w skali regionu ekosystem. Sercem rezerwatu jest potężna, izlowana kopuła torfowiska źródliskowego, której miąższość dochodzi do 2 metrów. To właśnie dzięki niej, oraz licznym wysiękom wodnym, miejsce to zyskało "bajkowy" wygląd. Co ciekawe, na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że szata roślinna na terenie rezerwatu od momentu rozwoju torfowiska do chwili obecnej nie ulegała dużym zmianom, co świadczy o jego pierwotnym charakterze. Znaczną część kopuły porasta olsza, a w runie królują turzyce i mszaki. Całość otulona jest malowniczymi lasami bukowymi, tworząc ostoję dla wielu gatunków roślin i zwierząt. Rezerwat zajmuje powierzchnię 8,89 ha i został objęty dodatkową strefą ochronną, tzw. otuliną, o powierzchni 86,40 ha, aby zabezpieczyć jego cenne walory przed zagrożeniami zewnętrznymi. Celem ochrony jest zachowanie w niezmienionym stanie tego niezwykłego obszaru źródliskowego wraz z charakterystycznymi dla niego biocenozami. To miejsce, gdzie przyroda pokazuje swoją siłę i niezmienność od setek lat.”

“Piękne miejsce, niestety mocno zniszczone przez wichury.”

“Mało widowiskowo wyeksponowane bo i przy samej ulicy jak i barierka przysłania, jednak faj y to pomysł by tak pokazać kaszebsci nuty.”

“Bardzo fajny szlak spacerowy - to jest jego drugi przystanek polozony na polnocnej skarpie jeziora dlugiego. Wszedzie wokolo piekne lasy sosnowe.”

“Rezerwat przyrody „Żurawie Chrusty” to rezerwat wodno-kwiatowy położony w pobliżu wsi Mojuszewska Huta, stanowiący żerowisko gniazdujących w pobliżu żurawi. Znajduje się tu śródleśne jezioro, w którym występują takie gatunki roślin jak turzyca błotna, wełnianka zwyczajna, żurawina drobnolistna i rosiczka okrągłolistna. Rezerwat otoczony torfowiskami i lasami jest miejscem prawdziwie dzikim. Niesamowite, że są jeszcze takie miejsca, w których można spędzić dużo czasu w samotności.”

“Krótka i kameralna trasa pośród drzew i łąk, w sam raz na spacer z dziećmi. Niedaleko wejścia znajduje się mały parking i wiata. Po drodze mijamy ciekawe tablice informacyjne, a jedynym minusem jest brak oznakowania, co może być problematyczne ze względu na kilka skrzyżowań mijanych po drodze.”

“Piekne, aczkolwiek troche juz zarastajace torfowisko!”

“Bardzo fajne miejsce na spacer, obszar graniczy z terenami Wojskowymi.”

“Park Dworski w Widzinie nad Kamienną to osobliwe założenie krajobrazowe, którego charakter oscyluje pomiędzy botaniczną osobliwością a pejzażem z mitologicznej ballady. Z pozoru porzucony przez wieki, a jednak trwający – jakby czekał na powrót dawno utraconego dziedzica, albo poetę, który opisze jego duszę. Jego znakiem rozpoznawczym jest rzeźba terenu tak wyrazista, że zdaje się nie należeć do tej ziemi, lecz do jakiejś pierwotnej sagi: pagórki – niczym zastygłe grzbiety pradawnych olbrzymów – porośnięte są wiekowymi dębami, których pnie pokrywa gęsty, ciemnozielony bluszcz. Te Dęby Pamięci, stojące nieruchomo jak kolumny świątyni czasu, tworzą enklawy półmroku, gdzie światło sączy się przez liście jak przez stare witraże. Wszystko tu szepcze o przeszłości. Może był tu kiedyś gródek rycerski, może cmentarzysko sprzed tysiąca lat, a może to tylko wyobraźnia odwiedzającego ulega czarowi tego miejsca. Ziemia zdaje się oddychać historią, a rzeka Kamienna – wijąca się u stóp urwistego brzegu – milczy z godnością, jakby znała tajemnice, których nie zdradzi żadnemu śmiertelnikowi. Park, choć nieco zapuszczony, posiada urok niedokończonego poematu – jest jak rękopis, który natura pisze od wieków, a który czas postanowił zostawić bez pointy. Roślinność dzika, ścieżki ledwo zaznaczone, a jednak każdy zakręt prowadzi gdzieś – ku widokom, myślom, wspomnieniom. Rozrzucone tu i ówdzie trzy samotne ławki – niczym strażnicy melancholii – zapraszają do kontemplacji i zadumy. To sanktuarium dzikiej harmonii, gdzie półcienie, zapach liści i szept rzeki wchodzą w cichą rozmowę z każdym, kto ma w sobie odrobinę duszy romantyka. Park Dworski w Widzinie nie potrzebuje przewodników. Wystarczy usiąść, zamknąć oczy i pozwolić, by ziemia opowiadała dawne legendy, a bluszcz i dęby dokończyły za nas to, czego nie jesteśmy w stanie nazwać.”

“Piękne miejsce o każdej porze roku. Jeżeli ktoś szuka oazy ciszy i spokoju , a jednocześnie pięknnych widoków, to są jeszcze takie nieliczne miejsca. Mimo, że to miejsce nie ominął huragan, który spustoszył część tych pięknych lasów, to co pozostało też może cieszyć oko.”

“Bardzo przyjemne i zadbane miejsce”

“bardzo polecam jestem bardzo często teraz już mało lokomotyw ale da sie pochodzić i można porobic zdjęcia lecz trzrva uważac na pomarańczowe kamizelki(panowie cali na pomaranczowo ubarni robiacy cos przy torach) bo kiedys mi gadali ze jak jeszcze raz tu przyjde to wezwą policje wiec gdy ich widze chowam sie w wagonach ale oni są jedynie rano albo jakos od 15 do 16 a tak to wstep wolny POLECAM”