Park dworski Park, Widzino

Opinie

1. Marek S ★★★★★

   Park Dworski w Widzinie nad Kamienną to osobliwe założenie krajobrazowe, którego charakter oscyluje pomiędzy botaniczną osobliwością a pejzażem z mitologicznej ballady. Z pozoru porzucony przez wieki, a jednak trwający – jakby czekał na powrót dawno utraconego dziedzica, albo poetę, który opisze jego duszę. Jego znakiem rozpoznawczym jest rzeźba terenu tak wyrazista, że zdaje się nie należeć do tej ziemi, lecz do jakiejś pierwotnej sagi: pagórki – niczym zastygłe grzbiety pradawnych olbrzymów – porośnięte są wiekowymi dębami, których pnie pokrywa gęsty, ciemnozielony bluszcz. Te Dęby Pamięci, stojące nieruchomo jak kolumny świątyni czasu, tworzą enklawy półmroku, gdzie światło sączy się przez liście jak przez stare witraże. Wszystko tu szepcze o przeszłości. Może był tu kiedyś gródek rycerski, może cmentarzysko sprzed tysiąca lat, a może to tylko wyobraźnia odwiedzającego ulega czarowi tego miejsca. Ziemia zdaje się oddychać historią, a rzeka Kamienna – wijąca się u stóp urwistego brzegu – milczy z godnością, jakby znała tajemnice, których nie zdradzi żadnemu śmiertelnikowi. Park, choć nieco zapuszczony, posiada urok niedokończonego poematu – jest jak rękopis, który natura pisze od wieków, a który czas postanowił zostawić bez pointy. Roślinność dzika, ścieżki ledwo zaznaczone, a jednak każdy zakręt prowadzi gdzieś – ku widokom, myślom, wspomnieniom. Rozrzucone tu i ówdzie trzy samotne ławki – niczym strażnicy melancholii – zapraszają do kontemplacji i zadumy. To sanktuarium dzikiej harmonii, gdzie półcienie, zapach liści i szept rzeki wchodzą w cichą rozmowę z każdym, kto ma w sobie odrobinę duszy romantyka. Park Dworski w Widzinie nie potrzebuje przewodników. Wystarczy usiąść, zamknąć oczy i pozwolić, by ziemia opowiadała dawne legendy, a bluszcz i dęby dokończyły za nas to, czego nie jesteśmy w stanie nazwać.

   1 rok temu

Najczęściej zadawane pytania