Biuro podróży w Polsce

“Atrakcyjne miejsce w którym można zobaczyć przekrój rzeczy które wyrzucane są na brzeg i do rzeki. Most stanowi pomnik nieudolności, gdzie dwie świeżo wyremontowane drogi spotykają się przy zamkniętym moście.”

“Przepiękna widok jest z tego miejsca. Jest oddalony jakieś 100 metrów od szczytu ale warto tu zejść. Jest również jedna laweczka, z której można podziwiać piękny obrazek.”

“Historia pałacu zaczyna się w 1603 roku, gdy rodzina Nimitz von Silvitz, posiadająca majątek od 1546 roku, wzniosła renesansowy dwór. W 1696 roku Hans Christian von Nimitz sprzedał posiadłość Hansowi Ernstowi von Pein und Wechmar, którego syn Johannes zarządzał nią do 1720 roku. To wtedy pałac przeszedł w ręce Henricha Wilhelma von Wilczka, austriackiego dowódcy twierdzy w Głogowie. Pod rządami von Wilczka, w latach 30. XVIII wieku, dwór przeszedł barokową przebudowę. Powstał trzykondygnacyjny, siedmioosiowy budynek z wieżyczkami na narożach i mansardowym dachem. Bogato zdobiony portal przy głównym wejściu witał gości, a pałac stał się centrum życia towarzyskiego, goszcząc bale i przyjęcia. Pod koniec XVIII wieku posiadłość nabył Carl von Stillfried und Rattonitz. W 1792 roku wzniósł granitowy obelisk upamiętniający historię majątku, który do dziś przypomina o dawnej świetności. W tym okresie pałac nadal tętnił życiem, a jego ogrody i park przyciągały okoliczną szlachtę. W XIX wieku pałac znalazł się w rękach rodziny Limburg-Stirum. Frederik Adrian Limburg-Stirum w 1852 roku zbudował cukrownię, wykorzystując lokalne uprawy buraków cukrowych, co znacząco wzbogaciło region. Jego następca, Fredrich Wilhelm zu Limburg-Stirum, w 1868 roku dodał na obelisku tablicę ku czci Ottona von Bismarcka i poległych w wojnie z 1866 roku. W połowie XIX wieku pałac przeszedł kolejną przebudowę, tym razem w stylu neogotyckim, z krenelażowaną wieżą i romantycznymi detalami. Pomimo licznych pożarów, które nawiedzały budowlę, za każdym razem była odbudowywana, dostosowując się do nowych trendów architektonicznych i potrzeb właścicieli. Nieodłączną częścią pałacu był park, założony w latach 30. XVIII wieku jako ogród ozdobny. Jego centralnym elementem był parter otoczony kanałem wodnym, nad którym przerzucono dwa kamienne mostki. Po II wojnie światowej los pałacu dramatycznie się zmienił. Jak wiele rezydencji na Dolnym Śląsku, został przejęty przez państwo i przekazany Państwowemu Gospodarstwu Rolnemu. Zaniedbany i niewłaściwie użytkowany, popadał w ruinę. W 1974 roku podjęto decyzję o jego rozbiórce, a gruz wykorzystano do utwardzenia lokalnych dróg. Ocalały jedynie zabudowania folwarczne i park.”

“Zadbany. Bardzo dobrze utrzymany”

“Dobrze że jest taka instytucja. Darmowa, dobra parada.”

“Brak kolejek. Mile Panie, ktore pracuja tam od kiedy bylem dzieckiem.”

“Bardzo pozytywnie tylko czemu tak drogo”

“Dobre miejsce na spacer, bądź jazdę rowerem”

“Rzadko spotyka się tak miłą i kulturalną obsługę. Wszystko jest tu frontem do klienta. Inne Urzędy Skarbowe powinny brać z nich przykład.”

“Pałacyk myśliwski w Ligocie Małej, w którym dzisiaj mieszka kilka rodzin, został wybudowany w 1904 roku. - W ten sposób nieznana wcześniej nazwa wsi zaczęła pojawiać się w gazetach.Podniosło to jej rangę. Pałacyk w Ligocie Małej po 1905 roku, po ślubie księcia Prus Wilhelma z księżniczką Cecylią, stał się miejscem corocznego letniego wypoczynku pary książęcej. To z kolei spowodowało rozwój turystyki i powstawanie restauracji oraz letnich ogródków w okolicy. Prawdopodobnie właśnie dlatego droga Oleśnica - Ligota Mała była częściej naprawiana, a i prąd elektryczny dotarł tu zapewne wcześniej niż do innych wsi. Uroczyste powitanie księcia i otwarcie pałacyku odbyło się 25 maja 1904 r w Ligocie Małej. Na powitanie księcia przed Ligotą Małą postawiono dwa maszty z flagami, a cała wieś była nimi przystrojona. Znana Marka w dobrej cenie”

“Czekam na czas kiedy miejsce nabierze dawnego blasku.”

“Nie jeziorko lecz leśne oczko. Ale za to z pięknym wodospadem powyżej.”

“Piękny mały ryneczek z jeszcze piękniejszym ratuszem.”

“Bardzo mile zostałam potraktowana. Dla Pani Skarburskiej szczególne podziękowania.”