Ruiny - to słowo w pełni oddaje całkowity opis tego co się widzi po przejściu przez totalne zarośla. Jako tako trzymają się kupy te ruiny. Obejrzałem je dookoła i polecam tym których pasjonuje odkrywanie takich zarośniętych ruin.
Historia pałacu zaczyna się w 1603 roku, gdy rodzina Nimitz von Silvitz, posiadająca majątek od 1546 roku, wzniosła renesansowy dwór. W 1696 roku Hans Christian von Nimitz sprzedał posiadłość Hansowi Ernstowi von Pein und Wechmar, którego syn Johannes zarządzał nią do 1720 roku. To wtedy pałac przeszedł w ręce Henricha Wilhelma von Wilczka, austriackiego dowódcy twierdzy w Głogowie. Pod rządami von Wilczka, w latach 30. XVIII wieku, dwór przeszedł barokową przebudowę. Powstał trzykondygnacyjny, siedmioosiowy budynek z wieżyczkami na narożach i mansardowym dachem. Bogato zdobiony portal przy głównym wejściu witał gości, a pałac stał się centrum życia towarzyskiego, goszcząc bale i przyjęcia. Pod koniec XVIII wieku posiadłość nabył Carl von Stillfried und Rattonitz. W 1792 roku wzniósł granitowy obelisk upamiętniający historię majątku, który do dziś przypomina o dawnej świetności. W tym okresie pałac nadal tętnił życiem, a jego ogrody i park przyciągały okoliczną szlachtę. W XIX wieku pałac znalazł się w rękach rodziny Limburg-Stirum. Frederik Adrian Limburg-Stirum w 1852 roku zbudował cukrownię, wykorzystując lokalne uprawy buraków cukrowych, co znacząco wzbogaciło region. Jego następca, Fredrich Wilhelm zu Limburg-Stirum, w 1868 roku dodał na obelisku tablicę ku czci Ottona von Bismarcka i poległych w wojnie z 1866 roku. W połowie XIX wieku pałac przeszedł kolejną przebudowę, tym razem w stylu neogotyckim, z krenelażowaną wieżą i romantycznymi detalami. Pomimo licznych pożarów, które nawiedzały budowlę, za każdym razem była odbudowywana, dostosowując się do nowych trendów architektonicznych i potrzeb właścicieli. Nieodłączną częścią pałacu był park, założony w latach 30. XVIII wieku jako ogród ozdobny. Jego centralnym elementem był parter otoczony kanałem wodnym, nad którym przerzucono dwa kamienne mostki. Po II wojnie światowej los pałacu dramatycznie się zmienił. Jak wiele rezydencji na Dolnym Śląsku, został przejęty przez państwo i przekazany Państwowemu Gospodarstwu Rolnemu. Zaniedbany i niewłaściwie użytkowany, popadał w ruinę. W 1974 roku podjęto decyzję o jego rozbiórce, a gruz wykorzystano do utwardzenia lokalnych dróg. Ocalały jedynie zabudowania folwarczne i park.
Nic do zobaczenia..
Kiedyś z pewnością było ciekawie Ale teraz po prostu straszy. Aż żal patrzeć ze niegdyś miejsce imprez i tancowania naszych dziadków teraz jest istną ruina i tylko straszy
Ruiny pałacu Joachima Bieleckiego znajduje się przy 59-424 Powiat jaworski, Dolnośląskie, Polska
Do Ruiny pałacu Joachima Bieleckiego można dotrzeć, korzystając z poniższego linku