Biuro podróży w województwie Kujawsko-Pomorskim

“Jak to dino wszystko na swoim miejscu”

“Dobre miejsce na odpoczynek w trakcie rowerowej lub kajakowej wycieczki. Schronienie przed deszczem, parking, możliwość rozpadnie ogniska.”

“Takie markety jak Dino są potrzebne bo jest i kultura szacunek czysto schludno, można robić zakupy z pewnością że jest wszystko świeże i z terminem przydatności. Polecam wszystkim szczerze. Pozdrawiam serdecznie Waldemar.”

“W czasie rozmowy z Serwisantem Firmy Wita dowiedziałem się że pompy która użytkuje 8 lat już nie produkują , ale uprzejmy Pan doradził co trzeba zrobić aby pompę zregenerować. W mig przyszły części do pompy wymieniłem i nie trzeba było kupować innej pompy. Dziękuję za super miłą i tematyczna rozmowę z Panem serwisu, polecam.!”

“Mega, w ogóle że takie duże zjeżdżalnie gdzieś wyrastaja z nikąd, miedzy blokami. Super zabawa! Sam też zjechałem :D”

“Super miejsce.Jest tam blisko restauracja.Ktora podaje dobre jedzenie.”

“Świetne doradztwo i duży wybór produktów. Bardzo.piekne doniczki ceramiczne w asortymencie :)”

“Super miejsce. Co jakiś czas inna wystawa. Polecam bo warto”

“Kościół z przełomu XIII i XIV jest zaliczany do najstarszych na Ziemi Chełmińskiej. Budowla bazylikowa z bogatym szczytem schodkowym w fasadzie zachodniej pięknie zamyka ul. Dominikańską. Kościół trójnawowy, bazylikowy z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Pierwsza wzmianka o dominikanach w Chełmnie pochodzi z 1244 r. i jest to jednocześnie początek budowy klasztoru i prezbiterium kościoła. Korpus pierwotnie jednonawowy rozbudowano w 1311 r. i następnie do 1371 r. z dodaniem drugiej nawy od południa. W XVII w. po pożarze przebudowany na bazylikowy (podniesiono nawę główną). W 1829 r. dokonano kasaty klasztoru, odkąd do 1945 r. kościół użytkowany był przez protestantów. Po pożarze budynku klasztornego w 1830 r. rozebrano go. W 1883 r. dobudowano kruchtę przy fasadzie zachodniej. Wewnątrz nie zachowało się oryginalne wyposażenie, bowiem po przejęciu przez protestantów zostało usunięte. Uwagę zwraca w posadzce prezbiterium gotycka płyta nagrobna Heidenreicha, pierwszego biskupa chełmińskiego. Datowanie: Relikty w obrębie kruchty zachodniej - 2 ćw. XIII w. (?), prezbiterium - 4 ćw. XIII w., korpus - 1 poł. XIV w., dobudowa nawy północnej i szczyt zachodni - 3 ćw. XIV w., przebudowa nawy głównej i barokizacja korpusu - 2 poł. XVII w. Technika, materiał: Murowany z cegły w układzie wendyjskim, częściowo na fundamencie kamiennym. Wymiary: długość - ok. 63 m, szerokość - ok. 19,5 m, wysokość - 31 m, wysokość sklepień prezbiterium - 19,2 m Według miejscowej tradycji dominikańskiej konwent w Chełmnie został założony w 1228 r. przez św. Jacka Odrowąża. Data ta odnosić się może do erygowania klasztoru, natomiast faktyczne osadzenie zakonników mogło nastąpić w czasie lokacji miasta, krótko po 1233 r. W 1243 r. biskupstwo chełmińskie obejmuje Heidenryk, dominikanin i wcześniejszy prowincjał polski, dla którego chełmiński klasztor był prawdopodobnie ważnym punktem oparcia w czasie, gdy jeszcze nie powstała siedziba biskupia w Chełmży. O późniejszym znaczeniu ośrodka chełmińskiego świadczy trzykrotne zwoływanie tu posiedzeń kapituł prowincjonalnych w latach 1370, ok. 1450 i 1519. W okresie reformacji klasztor dominikanów, w przeciwieństwie do chełmińskich franciszkanów, nie uległ rozwiązaniu i cały czas funkcjonował. Po 1594 r. kiedy kanonizowano św. Jacka, wzniesiono obok kościoła kaplicę poświęconą temu świętemu. W 1617 r. na skutek postanowień potrydenckich nastąpiła regulacja życia zakonnego. Począwszy od XVII w. dominikanie rozwinęli kult św. Dominika, św. Tomasza z Akwinu i św. Jacka. Jedną z uroczystości ku czci św. Tomasza zaszczycił swą obecnością biskup chełmiński Kazimierz Opaliński. Największą popularnością cieszył się jednak odpust św. Dominika obchodzony 4 sierpnia. Na 1 poł. XVIII w. przypada wykonanie nowego późnobarokowego wyposażenia: ołtarza, stall zakonnych, ambony, chrzcielnicy, ław i ołtarzy bocznych. W 1772 r. wraz z dostaniem się ziemi chełmińskiej w granice Prus zaczął się proces stopniowego upadku klasztoru, z krótką przerwą w okresie Księstwa Warszawskiego (l. 1807-1813). W 1829 r. wydano edykt o kasacie zakonu, która ostatecznie zakończyła się w 1836 r. Po pożarze w 1830 r. rozebrano zabudowania klasztorne, w 1834 r. kaplicę św. Jacka. Ołtarze boczne przeniesiono do okolicznych kościołów wiejskich m.in. w Dobrczu, Górznie, Grążawach, Kijewie Królewskim, Niedamowie, Łęcku, Linowie i Szczuce. Kościół został objęty przez gminę ewangelicką i stopniowo zmodernizowany, poświęcenie nastąpiło w 1841 r. W 1946 został objęty przez władze polskie, kolejne poświęcenie, tym razem w obrzędzie rzymsko-katolickim, nastąpiło w 1947 r. W 2003 r. rozpoczęto szeroko zakrojone prace remontowe kościoła. W pierwszym etapie wymieniono pokrycie dachu, następnie uporządkowano i udostępniono do zwiedzania wnętrze.”

“Bardzo lubimy tam zaglądać wracając z Torunia albo dalej a nie raz zdarzyło nam się przyjechać z Golubia- Dobrzynia:) Towaru mają pod dostatkiem, miła atmosfera, miejsce nie jest oblegane przez klientów, fajna lokalizacja, dobry dojazd.”

“Dojście 8 min piechotą od strony Zajazdu w Fojutowie, bo postawiony jest zakaz wjazdu. Ścieżka z kostki, szeroka, wzdłuż Brdy. Na trasie są ławeczki, można przysiąść i odpocząć lub po prostu cieszyć się przyrodą. Sam akwedukt nie jest może spektakularny, ale miejsce piękne. Można przejść akweduktem pod Brdą i wrócić drewnianym mostkiem. Jest też wieża widokowa po drugiej stronie. Są miejsca na piknik i toalety.”

“Miła obsługa, szeroki asortyment, sklep niezatłoczony, więc można na spokojnie zrobić zakupy”

“Magiczne miejsce. Ilość ludzi zwiedzających Biskupin, dobitnie świadczy o potrzebie poznawania historii Polski. Rekonstrukcja grodu robi ogromne wrażenie. Pokazuje jak w tamtych czasach wyglądało życie tamtych ludzi. Fortyfikacje, chaty, codzienne obowiązki, wszystko można tam zobaczyć i poznać. Jest też pośród chat obecną komercja. Ale nie nachalna a fantastycznie wkomponowana w to miejsce. Gwar ludzi handlujących swoimi wyrobami, zielne wianki, skórzane opaski, koraliki, garnce gliniane, pachnące potrawy i do tego muzyka na dawnych instrumentach. Można zamknąć oczy i przez moment poczu klimatycznie tamtych czasów. To jakby znaleźć się w tamtym Biskupinie wśród mieszkańców uwczesnej osady. Wszyscy tam grający rolę w tym przedstawieniu byli ubrani w odzież z tamtego okresu co podwajało odczucie cofnięcia w czasie. Tak przez moment się poczułem. Coś niesamowitego. Ale jest też szybki powrót do rzeczywistości. Parking darmowy był napikowany samochodami do granicy możliwości. Alternatywa jest parking prywatny gdzie za 20 zł. można spokojnie zostawić auto. Wszędzie jest gastronomia, więc można coś zjeść i się napić. Pełno punktów z pamiątkami, obleganymi przez dzieci. Miejsce jak najbardziej pozytywne i potrzebne na mapie Polski. Biskupin, Karpacka Troja, Wolin, skansen w Sanoku i wiele innych, podobnych, konieczne są do "zaliczenia" przez turystów chcących poznać historię swojego kraju i skąd jesteśmy.”

“Żnińska Kolej Wąskotorowa to wspaniała atrakcja z duszą i historią. Przejazd zabytkowym pociągiem przez malownicze tereny Pałuk to prawdziwa frajda – zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Wagoniki mają swój urok, a sama trasa pozwala na spokojne podziwianie okolicy. Świetna opcja na rodzinną wycieczkę i kontakt z historią regionu. Obsługa sympatyczna, wszystko sprawnie zorganizowane. Warto odwiedzić – kawałek żywej kolei, który zostaje w pamięci.”

“Ciekawostka turystyczna. Od parkingu trzeba podejść ok. 300 m.”

“Łowisko zadbane, solidne pomosty, bardzo miły właściciel, cicha spokojna okolica. Spore sztuki wyskakiwały ponad tafle wody jednak dziś nie był mój dzień :) wędkowałem od godziny 6 do 11 i cisza na 2 wędkach na metodę.”

“Dodam od siebie że wraz z cmentarzem położony na niewielkim wzgórzu otoczonym niwami tapiającymi się w zieleni;-)”

“Przepyszne jedzenie miła obsługa cudowny lokal. Polecam”

“tzw. Częstochowa Północy Według legendy w uroczystość Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny 1583 r. obraz Matki Bożej w niezwykłych okolicznościach został wyłowiony z Wisły koło Topolna. Wizerunek Maryi w stylu Jasnogórskim jest namalowany na deskach z drzewa iglastego przez nieznanego autora. Więcej na szlakpelplin.pl”