Według mnie najciekawsza druga najciekawsza świątynia na starówce w Chełmnie. Teren zadbany w miarę możliwości, w środku znajdują się wystawy. Jest to bardziej muzeum niż kościół. Wewnątrz można zobaczyć odkryte polichromie. Wstęp za darmo
Kościół z przełomu XIII i XIV jest zaliczany do najstarszych na Ziemi Chełmińskiej. Budowla bazylikowa z bogatym szczytem schodkowym w fasadzie zachodniej pięknie zamyka ul. Dominikańską. Kościół trójnawowy, bazylikowy z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Pierwsza wzmianka o dominikanach w Chełmnie pochodzi z 1244 r. i jest to jednocześnie początek budowy klasztoru i prezbiterium kościoła. Korpus pierwotnie jednonawowy rozbudowano w 1311 r. i następnie do 1371 r. z dodaniem drugiej nawy od południa. W XVII w. po pożarze przebudowany na bazylikowy (podniesiono nawę główną). W 1829 r. dokonano kasaty klasztoru, odkąd do 1945 r. kościół użytkowany był przez protestantów. Po pożarze budynku klasztornego w 1830 r. rozebrano go. W 1883 r. dobudowano kruchtę przy fasadzie zachodniej. Wewnątrz nie zachowało się oryginalne wyposażenie, bowiem po przejęciu przez protestantów zostało usunięte. Uwagę zwraca w posadzce prezbiterium gotycka płyta nagrobna Heidenreicha, pierwszego biskupa chełmińskiego. Datowanie: Relikty w obrębie kruchty zachodniej - 2 ćw. XIII w. (?), prezbiterium - 4 ćw. XIII w., korpus - 1 poł. XIV w., dobudowa nawy północnej i szczyt zachodni - 3 ćw. XIV w., przebudowa nawy głównej i barokizacja korpusu - 2 poł. XVII w. Technika, materiał: Murowany z cegły w układzie wendyjskim, częściowo na fundamencie kamiennym. Wymiary: długość - ok. 63 m, szerokość - ok. 19,5 m, wysokość - 31 m, wysokość sklepień prezbiterium - 19,2 m Według miejscowej tradycji dominikańskiej konwent w Chełmnie został założony w 1228 r. przez św. Jacka Odrowąża. Data ta odnosić się może do erygowania klasztoru, natomiast faktyczne osadzenie zakonników mogło nastąpić w czasie lokacji miasta, krótko po 1233 r. W 1243 r. biskupstwo chełmińskie obejmuje Heidenryk, dominikanin i wcześniejszy prowincjał polski, dla którego chełmiński klasztor był prawdopodobnie ważnym punktem oparcia w czasie, gdy jeszcze nie powstała siedziba biskupia w Chełmży. O późniejszym znaczeniu ośrodka chełmińskiego świadczy trzykrotne zwoływanie tu posiedzeń kapituł prowincjonalnych w latach 1370, ok. 1450 i 1519. W okresie reformacji klasztor dominikanów, w przeciwieństwie do chełmińskich franciszkanów, nie uległ rozwiązaniu i cały czas funkcjonował. Po 1594 r. kiedy kanonizowano św. Jacka, wzniesiono obok kościoła kaplicę poświęconą temu świętemu. W 1617 r. na skutek postanowień potrydenckich nastąpiła regulacja życia zakonnego. Począwszy od XVII w. dominikanie rozwinęli kult św. Dominika, św. Tomasza z Akwinu i św. Jacka. Jedną z uroczystości ku czci św. Tomasza zaszczycił swą obecnością biskup chełmiński Kazimierz Opaliński. Największą popularnością cieszył się jednak odpust św. Dominika obchodzony 4 sierpnia. Na 1 poł. XVIII w. przypada wykonanie nowego późnobarokowego wyposażenia: ołtarza, stall zakonnych, ambony, chrzcielnicy, ław i ołtarzy bocznych. W 1772 r. wraz z dostaniem się ziemi chełmińskiej w granice Prus zaczął się proces stopniowego upadku klasztoru, z krótką przerwą w okresie Księstwa Warszawskiego (l. 1807-1813). W 1829 r. wydano edykt o kasacie zakonu, która ostatecznie zakończyła się w 1836 r. Po pożarze w 1830 r. rozebrano zabudowania klasztorne, w 1834 r. kaplicę św. Jacka. Ołtarze boczne przeniesiono do okolicznych kościołów wiejskich m.in. w Dobrczu, Górznie, Grążawach, Kijewie Królewskim, Niedamowie, Łęcku, Linowie i Szczuce. Kościół został objęty przez gminę ewangelicką i stopniowo zmodernizowany, poświęcenie nastąpiło w 1841 r. W 1946 został objęty przez władze polskie, kolejne poświęcenie, tym razem w obrzędzie rzymsko-katolickim, nastąpiło w 1947 r. W 2003 r. rozpoczęto szeroko zakrojone prace remontowe kościoła. W pierwszym etapie wymieniono pokrycie dachu, następnie uporządkowano i udostępniono do zwiedzania wnętrze.
Kościół w środku dużo ładniejszy niż z zewnątrz. O ile cała bryła jest ok, to ma masę ubytków i niefrasobliwie zrobionej renowacji.
Gotycka świątynia, która przy okazji jest bardzo zaniedbana. Z zewnątrz wygląda jak ruina, pozostaje zamknięta, wydaje się, że jest szykowana do jakichś prac modernizacyjnych. Niestety nie ma aktualnie możliwości jej zwiedzania. Wrażenie robi jej monumentalność oraz piękny gotycki szczyt nad wejściem.
Kościół piękny i naprawdę wiekowy. Niestety zwiedzanie tylko w określonych terminach tak głosi kartka powieszona na bramie. Niestety nie udało nam się zwiedzić
Warto tu zajrzeć. W środku spotkacie panią która opowie wam o tym miejscu. Zwróćcie uwagę na Herb Warszawy. Bardzo ciekawa płyta-epitafium zaraz przy wejściu do kościoła ( na ścianie) to tylko niektóre z rzeczy jakie możecie tu obejrzeć. No i muzyka klimatyczna która robi robotę. Mogliby tak grać we wszystkich kościołach które można zwiedzać gdy nie ma w nich muszy.
XIII-wieczny, orientowany na wschód, pierwszy w Chełmnie o tak strzelistymi wnętrzu kościół. Przepiękny zabytek, który możemy podziwiać w pierwotnym, niezmienionym kształcie. W świątyni msze odprawiane są tylko 29 czerwca oraz w Dni Krzyżowe. Na co dzień w kościele organizowane są wystawy i koncerty.
Kościół Rzymskokatolicki pw. Św. Piotra i Pawła znajduje się przy Wodna 3, 86-200 Chełmno, Kujawsko-pomorskie, Polska
Do Kościół Rzymskokatolicki pw. Św. Piotra i Pawła można dotrzeć, korzystając z poniższego linku