Parki w Polsce

“Ścieżki trochę zarośnięte, ale bardzo urokliwie”

“Punkt startowy szlaku przyrodniczego. Samochody można zaparkować po drugiej stronie ulicy (gdzie znajduje się kamienna ławka i stół). Cudownie bez względu na pogodę.”

“Pamiętam, jak złapał nas deszcz i schroniliśmy się pod tym mostem!”

“Rewelacyjne miejsce. Niestety wysychające... Dojazd do Kosobudek drogami leśnymi, z utrudnieniami ;) Drogą zwaną Czołgówką od Dobrosułowa można jechać dwa razy: pierwszy i ostatni. Nie polecam kierowcom bez umiejętności i wysokiego podwozia.”

“Fragment ocalałego łęgu topolowo-wierzbowego z młodym olchowym w części północnej. Na wsch. skraju trzy urokliwe stawki. Miejsce rozrodu wielu chronionych gatunków ptaków. Z dziuplaków, oprócz pospolitych dzięciołów, gniazduje też dudek i krętogłów oraz liczne szpaki. Nad stawkami można spotkać zimorodki, krzyżówki, łabędzie nieme, odzywają się wodniki i kokoszki. W okolicy polują często szponiaste: błotniak stawowy, myszołów, kania ruda i czarna. Licznie występują ptaki wróblowe, od słowika rdzawego przez szczygły, trznadle, szarytki, czubatki, gąsiorki, kapturki, pokrzywnicę, cierniówki. Tuż za plecami, po drugiej stronie wału, w trzcinowisku licznie odzywają się trzciniaki, trzcinniczki, rokitniczka, czasem brzęczka, podróżniczek, kląskawka. Niestety teren jest, mimo ogromnej tablicy z wyraźnie wymienionymi zakazami, dość zaśmiecony przez tzw. wędkarzy lub/oraz innych lokalsów.”

“Cisza, widoki zapierające dech w piersiach”

“Ciekawe miejsce jeżeli ktoś lubi dziką naturę, nie ma tam ingerencji człowieka, żeby zobaczyć torfowisko trzeba samochód zostawić w Guzowie i dalej iść piechotą. Nie ma żadnych biletów wstępu.”

“Okazały Pomnik Przyrody przy zalewie w Małomicach tuż przy ścieżce spacerowej. Zdjęcia robione w marcu aby uwypuklić wielkość samego konaru i gałęzi.”

“Ciekawy teren spacerowy, wzdłuż granicy rezerwatu przebiega zielony szlak turystyczny Żary - Gubin”

“Piękno natury. Rozległe bagna i wszystko porośniete drzewami i roślinością.”

“Las pełen ptactwa, leśnej zwierzyny oraz spokojnej atmosfery. Piękne okazy dębów, godne zachowania dla kolejnych pokoleń.”

“Malownicze miejsce pełne działkowej pasji.”

“Zabytkowy park z przewagą bardzo starych dębów, prawdopodobnie oparty o relikt puszczy pierwotnej.”

“Piękne, zdrowe i kształtne drzewo. Na wysokości pierśnicy 440 cm obwodu. Nawet w lesie bukowym zwraca na siebie uwagę.”

“Niesamowite piękne miejsce w okolicy”

“znalazlem tu 150 zl git polecam”

“Dąb szypułkowy rosnący w podwórzy zabytkowego zespołu dworskiego posiada status pomnika przyrody od 1976 r. Drzewo prezentuje się doskonale.”

“Oaza 10 Dębów znajduje się tuż przy linii oddziałowej 40/16 Borów Tarnowskich, w części administrowanej przez Nadleśnictwo Nowa Sól. Jest to miejsce wyraźnie kontrastujące z otoczeniem. Pośród młodych nasadzeń sosny i dąbczaka rośnie 10 dorodnych dębów. Obwód najgrubszego z nich na wysokości pierśnicy wynosi 315 cm. Tuż przy nich stoją jeszcze kikuty pni starszego zadrzewienia. Pomiędzy drzewami widoczne jest zagłębienie w ziemi, którego kształt sugeruje, że kiedyś było tu oczko wodne. Obniżenie poziomu wód gruntowych sprawiło zaś, że woda zniknęła i ślad po dawnym zbiorniku ulega postępującemu zatarciu. Warto dodać, że w okresie pomiędzy wojnami, równolegle do dawnej drogi "Gross Plutsch Weg", biegły od strony Lipin w głąb Puszczy tory kolejki gospodarczej. Kilkaset metrów dalej kolejka rozchodziła się w trzech kierunkach: wschodnim i zachodnim oraz południowo-wschodnim. Do Oazy 10 Dębów najlepiej trafić wykorzystując zielony szlak rowerowy "Wiatraków i Jezior". Dojeżdżając od południa najlepiej wykorzystać skrzyżowanie z drogą pożarowa 3-Edwarda i wjechać w linię oddziałową 39/40. Po przejechaniu długości jednego oddziału leśnego wystarczy skręcić w lewo (na zachód).”

“Niewielki akwen wodny zlokalizowany w połowie umownej linii prostej łączącej Gaj Wandy z Dębowym Jarem. Charakterystyczna niecka na zboczu niewielkiego wzniesienia wypełniona okresowo wodą znajduje się tuż przy linii dzielącej leśne oddziały oznaczone numerami 40 i 41. Rdzawa woda, której lustro o kształcie nieregularnego owalu rozciąga się na przestrzeni 30 x 15 metrów w okresie zimowym, kurczy się do rozmiarów niewielkiej kałuży podczas lata. Niezależnie od pory roku, woda jest płytka, gdyż zbiornik w dużej mierze wypełniony jest bagnistym mułem, którego głębokość trudna jest do oszacowania. Zasilany jest wyłącznie wodami opadowymi, nie ma śladu dopływu i odpływu. Poziom zanieczyszczenia naturalnego jest bardzo wysoki. Widać zalegające na dnie liczne pniaki, patyki oraz liście. Liczne tropy zwierzyny świadczą wyraźnie, że akwenik służy jej za wodopój. Obecność zwierzyny pośrednio potwierdza postawiona 150 metrów dalej myśliwska ambona. Pomimo stosunkowo dużej powierzchni wodnego lustra, bajorka nie oznaczono na żadnej z dostępnych map historycznych. Ukryte pośród dębowego lasu, z dominantą czerwonego dębu amerykańskiego i obecnością pojedynczych daglezji nie jest łatwe do ujrzenia ani z poziomu pobliskiej Starej Drogi Pocztowej ani nawet podczas przemieszczania się linią oddziałową 40/41. Panuje tu ciszą, o której można chyba powiedzieć, że sięga poziomu absolutnego. Leśne bajorko najłatwiej odnaleźć przy pomocy mapy, na której zaznaczona jest tzw. Stara Droga Pocztowa albo mapy zawierającej oznaczone oddziały leśne. Najbardziej optymalne rozwiązanie polega jednak na połączeniu obu tych narzędzi. Przemieszczając się od północy "N", czyli od Dąbrowna Leśną Drogą Pożarową nr 36 dochodzimy do miejsca, gdzie droga ta łączy się z Leśną Drogą Pożarową nr 12. Stoi tam charakterystyczny kamienny grzybek. Nie zmieniamy kierunku, opuszczamy LDP 36, która skręca na zachód "W", kontynuujemy marsz wzdłuż Dawnej Drogi Pocztowej na południowy-wschód "SE". Wystarczy jeszcze przebyć około 200 metrów i trafimy na skrzyżowanie z linią oddziałową 40/41. Tu trzeba jeszcze łagodnie skręcić w prawo i podejść kilkadziesiąt metrów lekkim wzniesieniem na południe "S". Najpierw po stronie prawej zobaczymy wspomnianą wcześniej ambonę myśliwską, a za moment po stronie lewej ukaże się nieco w głębi lasu tytułowe bajorko.”

“Bliźniaki to sosna pospolita zrośnięta od poziomu pnia z dębem. Swoiste przemieszanie warstw liści z gałązkami porośniętymi igłami sprawia intrygujące wrażenie, zwłaszcza podczas śnieżnych zim. Bliźniaki rosną sobie w oddziale leśnym oznaczonym numerem 35 w północno-wchodniej części Borów Tarnowskich administrowanych przez Nadleśnictwo Sława Śląska. Łatwo je odnaleźć, gdyż od Jodłowa oddalone są zaledwie 1,8 kilomerta. Stoją tuż przy drodze pożarowej "11" oraz Jodłowskich Trasach Rekreacyjnych: czerwonej i pomarańczowej.”

“Dąb uratowany kiedyś przed wycinką, przez śp. lesniczego Antoniego Pulkę. Na jego część nadano mu imię Antek”