Biuro podróży w Polsce

“Miejsce to jest oazą spokoju i pięknych sosnowych lasów gdzie można w pełni zregenerować siły”

“Ścianka Przytulanka w Busku-Zdroju to interaktywna atrakcja w Parku Zdrojowym, wykonana z 3460 stalowych szpilek, umożliwiająca tworzenie trójwymiarowych odcisków ciała. Powstała w ramach projektu „Małe Miasto Busko-Zdrój” i cieszy się popularnością wśród dzieci i dorosłych. To kreatywna forma zabawy, rozwijająca wyobraźnię i zachęcająca do aktywności na świeżym powietrzu.”

“Dużo miejsc parkingowych i jeszcze za darmo. Blisko do parku zdrojowego”

“Niedziela rozpoczyna się tu wg czasu biblijnego: od sobotniego wieczoru. Dzięki temu Dzień Pański można celebrować dłużej, bo tego jest godny.”

“Ciekawy witacz Sandomierza i zarazem ławeczka z widokiem na zamek oraz port.”

“Super miejsce na dla dużych parking darmowy monitorowany dostępny prysznic jedzenie też super polecam”

“Przez wieki była to jedna z dość ważnych i chyba znanych miejscowości w Polsce - siedziba archidiakonatu ARCHIDIECEZJI GNIEŹNIEŃSKIEJ (jednego z 7), a więc ośrodek administrujący najbardziej na południowy wschód wysuniętych części (już w Małopolsce leżących) wielkiej diecezji. Kurzelów leżał w granicach "kasztelanii małogoskiej" (Małogoszcz), w XIV w. przekształconej w "starostwo (powiat) chęcińskie". Archidiakonat kurzelowski nadzorował 72 parafie - od Secemina i Chęcin aż po Jedlińsk za Radomiem. Mogła tu więc powstać kiedyś nawet diecezja .. kurzelowska. Pod archidiakonów z Kurzelowa podlegały tereny małopolskie - leżące między rzeką Pilicą a Górami Świętokrzyskimi. Wszystko co dalej na południe i wschód - to już należało do biskupów krakowskich. Nazwa Kurzelów wywodzić się ma jakoby od imienia właściciela miejscowości - jakiegoś Kurzela [40 km na południe stąd jest też Krzelów i Las Krzelowski]. Ale cóż to za imię - Kurzel - w potocznym gwarowym użyciu słowo to oznaczało od wieków ‘kurę, która pieje jak kogut i nie niesie jajek’. Taki niby kogut. Było więc takie imię? Kurzel - Gallus ("Kogut")?? Kurzelów - Kogutów?? Ale nazwiska Krzel i Kurzel istnieją. I w Czechach też są miejscowości o tej samej nazwie - Křelov, Chřělův. Myślę jednak że nazwa ta ma inną genezę i pochodzi raczej od staropolskiego wyrazu pospolitego "kużel", które miało kilka znaczeń: * ​Kądziel (włókno do przędzenia lnu lub wełny). * ​Cienkie płótno lniane lub len oczyszczony z pakuł. ​​Słowo to mogło pierwotnie wskazywać na zawód (ktoś zajmujący się przędzeniem lub lnem) albo też być czyimś przezwiskiem. Tak więc mówiąc językiem dzisiejszym Kurzelów to raczej byłby "Kądzielów". W 1136 roku powstała w Kurzelowie PARAFIA i to od tego momentu miejscowość weszła w skład dóbr arcybiskupów gnieźnieńskich. Erekcji parafii dokonał papież Innocenty II (!) na prośbę arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba ze Żnina (wow!). Arcybiskup Jakub Świnka w 1285 roku nadał osadzie prawa miejskie średzkie. Start był świetny. Miejscowość położona była na ważnym szlaku komunikacyjnym, biegnącym (przez lasy i pustkowia) z Krakowa przez Miechów, Secemin do Przedborza i Piotrkowa Trybunalskiego dziś - droga nr 742) O rozwój Kurzelowa dbali arcybiskupi gnieźnieńscy. To dzięki nim w 1306 roku utworzono tutaj siedzibę ARCHIDIAKINATU, który obejmował 72 parafie, a przy drewnianym kościele pod wezwaniem św. Wojciecha wybudowano (1342-1360) murowaną kolegiatę pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Stary, drewniany kościół został rozebrany dopiero w XVIII wieku. W 1369 roku ten sam arcybiskup ufundował szkołę kolegiacką, która później wydała wielu znanych Polaków (!). W latach 1382-89 przebywał dość często w Kurzelowie arcybiskup Bodzanta (pochodzący spod Wąchocka), który rozsyłał stąd swe rozporządzenia po całej Polsce. W 1425 roku zebrali się tutaj na synodzie biskupi polscy. Kurzelów przeżywał swój rozkwit w wieku XVI i w połowie XVII wieku, kiedy to otrzymał wiele przywilejów z rąk Zygmunta Jagiellończyka i Stefana Batorego. Handlowano tutaj żelazem. Czynna była łaźnia publiczna (Polska, nie żydowska!) istniał szpital oraz przytułek dla starców i bezdomnych (też polski, kościelny). Od połowy XVII wieku zaznacza się stopniowy upadek miasta. W kilkanaście lat po utracie niepodległości zlikwidowano archidiakonat kurzelowski (1805). Kurzelów pozostał jeszcze tylko siedzibą dekanatu (do 1867), kiedy to dekanat przeniesiono do Włoszczowy. Włoszczowa była bogatsza bo działali tam kupcy żydowscy, co by nie mówić lepsi. O Włoszczowie wszyscy dziś wiedzą.., o Kurzelowie - absolutnie nie. W 1805 roku miasto zostało włączone do nowoutworzonej diecezji kieleckiej, a potem krakowskiej (w 1882 roku ponownie do kieleckiej). Od 1992 diecezja kielecka stanowi część metropolii krakowskiej. W 1869 roku miejscowość utraciła prawa miejskie (po prawie 600 latach ich posiadania), ewidentnie z powodu biedy. Trzeba tam jechać i spędzić parę godzin, przyjrzeć się okolicy. Ze zdjęć wydaje się że dziś nic tu nie ma, a mieszkańcy mogą nawet nie mieć świadomości jaką historię posiada ich wioska.”

“Szybki rozładunek samochodu ciężarowego w przyjaznej atmosferze ... Personel pełen profesjonalizm ...”

“Dobre zaopatrzenie. Konkurencyjne ceny i super obsługa. Polecam.”

“Wspaniałe widoki super trasa na spacer lub jazda rowerem”

“Budowniczym obiektu jest Jakub Jaworski, ostatni starosta biskupi, który, zgodnie z zawartą 7 marca 1788 r. umową z dziekanem Kolegiaty Kieleckiej – ks. Jerzym Dobrzańskim, wydzierżawił teren i wzniósł dworek wraz z budynkami gospodarczymi. Obiekt postawiono z modrzewia na kamienno-ceglanym podmurowaniu i przykryto wysokim czterospadowym dachem łamanym pokrytym pojedynczym gontem. Przed frontem budynku znajdował się prowadzący do ciemnej sieni ganek. Od strony ogrodu do budynku przylegały dwa kamienne lamusy. Wewnątrz budowli znajdowały się cztery pokoje. Obok głównego budynku (który jako jedyny pozostał), w części południowo-wschodniej znajdowała się oficyna mieszkalna o podobnych gabarytach, a po stronie zachodniej mieścił się chlewik oraz dwie kloaki i drwalnia. W północno-wschodnim narożniku stały wozownia, stajenka i komórka. Na terenie posesji znajdował się także ogród owocowy. Przed wejściem do głównego budynku zlokalizowana była studnia, która została zasypana, gdy w okresie powojennym doprowadzono bieżącą wodę i gaz oraz skanalizowano obiekt. Obecny wygląd budynku jest wynikiem remontów i przebudów prowadzonych w XIX, XX oraz XXI wieku. Aktualnie wnętrza dworu zostały przeznaczone na cele wystawiennicze. Koło dworku przechodzi  czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce. WłaścicieleEdytuj 1788–1792 – Jakub Jaworski. 1792–1818 – Anna Jaworska z Jakubowskich (małżonka zmarłego Jakuba Jaworskiego). 1818–1866 – Anna Kwiatkowska (córka Jaworskich) 1866–1904 – Justyna z Karpińskich Lewandowska 1904–1909 – Wacław Lewandowski i Leonarda Hübner (dzieci Justyny Lewandowskiej) 1909–1911 – Wacław Lewandowski, ks. Włodzimierz Hübner i Jadwiga Tekla Hübner 1911–1976 – rodzina Laszczyków 1976–1988 – ZOZ Kielce 1988 – obecnie – siedziba Muzeum Wsi Kieleckiej w Kielcach”

“Fajne miejsce, psiaki cudownie się bawią.”

“Piękny, zadbany cmentarz. Dużo grobów to małe dzieła sztuki cmentarnej. Warto go odwiedzić ale pamiętajmy, że to miejsce spoczynku zmarłych i zachowujmy się tak jak trzeba.”

“Mimo że załadunek miał być o godzinie 9 a był o 10:30 to i tak daje 5/5 Wszystko jak należy, parking po bokach ramp, dojazd do firmy troszkę kiepski bo albo przez miasto albo trzeba zjechać z s7 przy McDonaldzie i przejeżdżać troszczę ciasną wioską Od podstawienia pod rampę 33 palety mrożonki załadowane były w 10/12 minut CMR i plomba czekały gotowe w biurze”

“Košciöł który ma swój niepowtarzalny klimat”

“Dobre ceny, duży asortyment, szybka realizacja.”

“Duży płac zabaw. Fajnie miejsce na spacer z dziećmi”

“Polecam sklep produkty dobrej jakości i również dbają o świeżość mięsa i warzyw i owoców”

“Kultywują tradycje flisackie przodków. Organizują spływy krypą po Sanie Warto skorzystać będąc w malowniczym Ulanowie.”

“Piękna i zadbana świątynia. Polecam odwiedzić.”

“Módl się Za Nami , Matko Boża Wspomożenia Wiernych i Za Ojczyznę i za Parafian Tej Parafii . .”

“Pierwszy kościół w tej miejscowości powstały w pierwszej połowie XIX wieku pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela.”