Kościół w województwie Mazowieckim

“Najlepsza parafia pod każdym względem, proboszcz Czesław to ksiądz z powołania.”

“Piękny i urokliwy kościół wewnątrz.”

“Miałem przywilej kilka razy być gościem w tym zborze. Jestem zbudowany i zachęcony. Miejsce dla tych którzy poszukują relacji z jedynym zbawicielem Jezusem Chrystusem. Błogosławię braci i siostry z Żyrardowa.”

“Zespół klasztorno – katedralny Mariawitów. Za bramą dobrzyńską, na przedmieściu zwanym jerozolimskim, istniała od XIII w. do 1775 r. kaplica pw. św. Filipa i Jakuba, tłumnie odwiedzana w święta patronów. W 1887 r. w dworku, który znajdował się w tym miejscu, zamieszkała Feliksa Kozłowska, wraz z kilkoma siostrami tajnego Zgromadzenia Sióstr Ubogich św. Klary o bardzo surowej regule. Utrzymywały się z pracowni bieliźniarstwa i haftu. W 1893 r. siostra Feliksa miała objawienie nazwane Dziełem Wielkiego Miłosierdzia, które zapoczątkowało mariawityzm, nowy ruch religijny. Wskazywało drogę ratowania świata poprzez adorację Przenajświętszego Sakramentu i kult Matki Boskiej Nieustannej Pomocy. Pod jego wpływem powstało Zgromadzenie Księży Mariawitów,przełożonym wybrano Jana Marię Michała Kowalskiego. W 1902 r. Matka Kozłowska wykupiła zajmowaną posesję. W latach 1903 – 1906 trwały starania o uzyskanie zgody na nowe zgromadzenie, jednak ostatecznie papież Pius X ekskomunikował założycieli. Odpowiedzią było założenie niezależnego Kościoła Katolickiego Mariawitów. W tym samym czasie władze carskie uznały legalność istnienia Kościoła. W 1909 r. mariawici zostali przyjęci do Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich, a ks. J.M.M. Kowalski otrzymał święcenia biskupie. Mateczka – Feliksa Maria Franciszka Kozłowska zmarła w 1921 r., a władza przeszła w ręce abp Kowalskiego. Dalsze burzliwe dzieje doprowadziły do rozłamu w 1934 r.; w czasie II wojny światowej abp J.M.M. Kowalski i wielu duchownych zginęło w hitlerowskich obozach. W latach 1911 – 1914 z inicjatywy Mateczki, na zakupionej przez nią działce, wzniesiono katedrę i klasztor. Jest to imponujący, rozległy kompleks sakralny z trójnawową bazyliką katedralną o strzelistych wieżach i czworobocznej kopule nad prezbiterium oraz skrzydłami klasztoru tworzącymi dwa dziedzińce. Neogotycką budowlę zaprojektował utalentowany architekt-amator bp Jan Maria Kowalski przy fachowej pomocy innych duchownych mariawickich posiadających wiedzę techniczną. Wystrój wnętrza ma również charakter gotycki. Ołtarz główny jest konfesją założycielki, którą pochowano pod prezbiterium. Od strony Wisły urządzono ogród ozdobny i warzywny. Pracownia hafciarska działająca do II wojny światowej słynęła z wysokiego poziomu artystycznego. Płock i katedra – Świątynia Miłosierdzia i Miłości- stanowi centrum Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, który gromadzi w Polsce ok. 30 tys. wiernych w 36 parafiach. Działa również w Paryżu, USA i Kanadzie (ponad 100 tys) i innych krajach. Spośród wielu chrześcijańskich nurtów na świecie, mariawityzm jest jedynym mającym rdzennie polskie korzenie.”

“Piękny zabytkowy kościół mam z tym kościołem miłe wspomnienia”

“Wspaniały zabytkowy kościół o zabytkowym klimacie czuć ducha histori , bardzo polecam .”

“Uroczy kościółek, byłam przed mszą i przemiły pan kościelny opowiedział mi o jego historii. Msze o 8 i 12. O 10 msza w pobliskim Zakrzewie.”

“Z zewnątrz skromny a środek zachwyca piękny barok”

“pw. św. Katarzyny! jakiego Wawrzyńca?!”

“Drewniany kościółek utrzymany w nienagannym stanie, bardzo zadbany, jest wyposażony w 8 głosowe 1manuałowe zabytkowe organy.”

“Urocze miejsce...warto udać się i pomedytować w otoczeniu przepięknej przyrody”

“Kościół św Rocha i góra Zgody w Nowym Mieście nad Pilicą”

“W malowniczym pejzażu okolic łęgonickich wzniesień można odnaleźć Górkę Zgody z Kościółkiem św. Rocha .”

“Wdzięczny obiekt oraz super proboszcz.Wszystko można szybko załatwić.”

“Ma historię z czasów wojny, można zobaczyć 2 kule czołgu po prawej stronie. ministranci , schola i jedna dziewczyna ministranta posłuchajcie sami jak czyta.”

“Kościół przepiękny zabytkowy.Cudowny”

“Po zmianie Proboszcza jest jedynym z najczęściej odwiedzane miejsce w miejscowości Kowala-Stępocina”

“Bardzo dobry kościół, ma wejście dla niepełnosprawnych jak i parkingi, schola pięknie śpiewa, a ministranci są zawsze gotowi”

“Bardzo urokliwy, drewniany kościół położony na niewielkim wzniesieniu. Uwagę zwraca ciekawa dzwonnica która w przeciwieństwie do kościółka jest murowana. Wszystko pięknie prezentuje się oświetlone po zmroku.”

“Kuczki - wieś nad Pacynką, w powiecie radomskim, gmina Gózd. Wieś powstała w XV wieku na południowym krańcu ówczesnej wielkiej Puszczy Kozienickiej. Jej właścicielami byli kolejno: Kuczkowscy, Kochanowscy, Promińscy, Goździkowscy, Brudziccy, Chociszewscy. 7 rodzin w ciągu pięciu wieków - to dowód na to jak wszystko zmienia się w czasie. Nazwa wsi przypomina dawne polskie (przedwojenne) określenie bud, szop, jakie na "Święto Kuczek" wznosili Żydzi - były to właśnie "kuczki". Miały on im przypominać, w jakich marnych warunkach mieszkali Izraelici w czasie ucieczki z Egiptu. Pobożni Żydzi zamieszkiwali w nich na tydzień w czasie wspomnianego święta Sukkot ("Kuczki"), umiarkowani Żydzi korzystali z nich tylko podczas modlitw. Święto to trwało siedem dni, na ten czas Żydzi wyprowadzali się ze swoich domów (w miastach często na.. balkon), ale w miasteczkach budowali specjalnie prowizoryczne szopy. Po hebrajsku szopy (budy, namity, szałasy) nie nazywały się oczywiście "kuczka" lecz "sukkot", tak więc wątek żydowski należy zupełnie pominąć. Językoznawcy utrzymują iż nazwa "kuczki" wywodzi się od starego słowiańskiego słowa "kucza" (po rosyjsku do dziś: куча = kupa / kupka czegoś i.. nie tylko..). Tak więc słowiańskie słowo „kucza” to coś małego, nie za dużego.. np. szałas, lichy budyneczek, buda leśna, albo - śródleśna osada składająca się z prowizorycznych bud i szałasów, taka "chałupka - kupka". Kościół postanowiono wznieść w Kuczkach dopiero w końcu XIX wieku. Wieś była wtedy siedzibą gminy (a gminy zaczęli ustanawiać na ziemiach polskich dopiero Rosjanie, po Powstaniu Styczniowym, biorąc się za sprawniejsze administrowanie niepokornymi ziemiami polskimi). Kuczki należały wówczas do odległej o 10 km parafii w Skaryszewie. Grunt pod świątynię przeznaczył ówczesny właściciel byłego dworu który tu się znajdował - Żyd z Radomia - Rufin Bekerman. Problemem był jednak brak zgody władz rosyjskich. Nikt ze wsi nie potrafił jej przez kilka lat uzyskać, dopiero Bekerman - po uruchomieniu swoich kontaktów.. sprawę załatwił, i to aż w Petersburgu. Początkowo stanęła tu niewielka drewniana kaplica, a budowę murowanego kościoła rozpoczęto dopiero w 1930. Ukończono ją w 1935 roku (co wyraźnie widać na bramie), a konsekracja miała miejsce w.. 1947 r. Kościół udekorowany jest w skromnej wersji stylu neobarokowego. Tuż po drugiej wojnie światowej Kuczki przestały pełnić funkcję gminy, którą przeniesiono 2 km dalej - do Gózdu. Gózd jest wsią o 300 lat młodszą, a jego nazwa oznacza (w dawnej polszczyźnie) „nieprzebyty las, miejsce odludne i ostatnie" [np.: guzdrać się..]. Gózd zyskał przewagę nad Kuczkami tym, że znajdował się przy trakcie z Radomia do Lublina. Parafia Gózd (z niewielkim kościółkiem) powstała dopiero w 1989 roku, poprzez wydzielenie ośmiu wiosek z parafii Kuczki (ale cmentarz nadal jest wspólny, w Kuczkach).”

“Kościół ukazuje piękno architemtoniczne minionych epok. Monumentalna budowla zachwyca strzelistoscią i witrażami. A na dzwonnicy gniazdują pustułkim”

“Ciekawa świątynia. Warto odwiedzić.”

“Wspaniałe Kazania i nabożeństwa. Księża głoszą mądre kazania i zrozumiałe dla wszystkich.”

“Kościół piękny, ale wymaga jeszcze wielu nakładów finansowych”

“Kościółek pełen uroku. Duży parking”

“Piękne miejsce, można spokojnie pomodlić się.”

“Kościół piękny tak w środku jak i na zewnątrz.”