Park w województwie Wielkopolskim

“Centrum, wszędzie blisko dobry dojazd i wyjazd”

“Dobre miejsce na odpoczynek w trakcie jazdy rowerem”

“Zadbany, przyjemny dla oka, co niekoniecznie można powiedzieć o popadającym w ruinę pałacu”

“Elegancko bardzo miłe i ciche miejsce”

“Miło spędzony niedzielny czas, z dziećmi lub samotnie.”

“Fajnie, można pić piwo pod sklepem, Pan Mirosław czasami wygania i straszy policją ale to nic. Mają kebsa, zapieksy i nawet galat. Polecam”

“Można tu koło południa zrobić zakupy bez tłoku i ja lubię tam zaglądać. Przydała by się kasa samoobsługowa.”

“Zamek piękny, otoczony fosą. Zaskoczyło mnie to ze jest sporo oryginalnych obiektów. Do Arboretum również polecam się udać. Ładny widok na zamek i zadbane ścieżki jak i roślinność. Jest tez miejsce przy parkingu, gdzie można usiąść, zjeść obiad i napić się kawy.”

“Pomimo tego, że park mógłby być nieco bardziej zadbany, jest to i tak jedno z najpiękniejszych miejsc w Golinie. Spora ilość urokliwych alejek, ławek, a także plac zabaw dla dzieci, umożliwiają tu odpoczynek i miłe spędzenie wolnego czasu. Jak na lokalne warunki małej miejscowości, ocena więc maksymalna.”

“Dużo miejsca. Dyskont i stacja przy parkingu.”

“Bardzo dobre miejsce na odpoczynek lub na uprawianie sportu (bieganie, nordic walking, jazda na rowerze, badminton itp.). Blisko miasta a jednak otacza nas cisza i spokój. Dużo miejsc postojowych i kilka stolików na piknik.”

“Blisko Dworca Zachodniego i Mtp, płatność w biletomacie”

“Wszytko bez problemowo.Ale najważniejsze jest miejsce na samochód i można spacerkiem dojść na Stary Rynek.Droga od 5min do 60min a to wszystko zależy ile przystanków zrobimy na jedzonko, albo przystanek na elektrolity. Pozdraiwam”

“Śmiłów – miejscowość, której historia sięga aż 1474 roku. W 1579 roku wieś należała do Adryana Śmiełowskiego. Czy to on dał nazwę miejscowości, czy odwrotnie – do dziś nie wiemy. Wiemy za to, że po nim Śmiłów przechodził z rąk do rąk jak stara porcelana na targu staroci. Był Piotr Gniewosz, potem rodzina Wyganowskich, aż w końcu wypadł w ręce Jana Pętkowskiego i jego żony Anny z domu Graeve – ostatnich właścicieli dworku, który już wtedy powoli zaczynał myśleć o emeryturze. Sam dwór, wybudowany w drugiej połowie XVIII wieku, przeżył więcej niż niejeden bohater narodowy. W XIX wieku został przebudowany – prawdopodobnie według zasady: „zmień wszystko, by wyglądało na starsze i bardziej klasyczne”. Niestety, podczas II wojny światowej jego los przypieczętowały wydarzenia, które delikatnie rzecz ujmując, nie sprzyjały konserwacji zabytków. A w latach 70-tych ubiegłego wieku uznano, że historia historią, ale cegła się przyda gdzie indziej – i rozebrano go niemal doszczętnie. Dziś pozostały piwnice – te same, w których być może przechowywano wino, kiszoną kapustę lub rodzinne sekrety – oraz fragmenty murów, które wciąż dzielnie stoją, choć nieco krzywo, w zabytkowym parku wpisanym do rejestru. Według „Słownika geograficznego Królestwa Polskiego” z 1889 roku, Śmiłów był wtedy małą, ale ambitną osadą – miał 11 domów i 85 mieszkańców. Nieco bardziej „ekskluzywny” był obszar dworski – 8 domów i 105 mieszkańców. Czyżby lepszy catering? A dziś? Dziś po dworku pozostały wspomnienia, trochę cegieł i romantyczne ruiny, które idealnie nadają się na sesję ślubną z nutą dekadencji. Śmiłów może i nie tętni życiem, ale tętni historią – trochę zapomnianą, nieco zarośniętą, ale wciąż uparcie obecną.”

“Dobre miejsce na chwilowy odpoczynek od męczącej trasy zwłaszcza po długim maratonie za kolkiem”

“Fajne miejsce na edukację dzieci. Mojemu synowi się podobało!”

“Rewelacyjne miejsce na złoty i na rodzinny spacer”

“Z parkami jest tak, że im starszy tym piękniejszy. Bardzo udana renowacja. Nie zepsujcie tego i nie dokładajcie tu nowych elementów. Jest balans między naturą a człowiekiem”