Muzea w Polsce

“Miła obsługa, tania budka z jedzeniem obok. Serdecznie Polecam”

“Projekt nie tylko profesjonalny, ale i prowadzony z sercem. Zebrane materiały są mają wartość zarówno dla historyków, jak i pasjonatów przeszłości oraz całej lokalnej społeczności. Oby takich inicjatyw było coraz więcej!”

“Kameralne muzeum w środku szkoły wyższej.”

“Parkuś bardzo poleca zwiedzić muzeum MZK Koszalin”

“Mury obronne i bramę zwaną Bańską lub św. Jerzego zaczęto budować po 1284 roku, gdy książę zezwolił miastu na budowę obwarowań. Kamienne mury na obwodzie 1900 metrów nie powstały z pewnością bezpośrednio po tej dacie, zapewne w pierwszej kolejności otoczono miasto wałem ziemnym, później zdwojonym od strony wschodniej, gdzie naturalne warunki obrony były najmniej korzystne. Mury wzniesiono z kamienia polnego układanego w grube warstwy, wyrównywane co ok. 1m drobnymi kamykami i okrzeskami. Obecna wysokość murów nie przekracza 4 metrów pierwotnie sięgała około 6m. W regularnych odstępach przed linią muru występowały prostokątne czatownie otwarte od strony miasta. Już podczas wojny trzydziestoletniej mury, zwłaszcza na odcinku zachodnim, często podmywane przez wody Regalicy, nie miały znaczenia militarnego. W latach 1750 - 77 wały uległy likwidacji. Do roku 1939 zachowało się około 35% pierwotnej długości murów. Obecnie w najlepszym stanie pozostaje odcinek na południowo - wschodnim narożu miasta, przylegający do parku. Ma on około 70 metrów długości, 4 m wysokości i od 1,0 do 1,5 m grubości. Na tym odcinku wyraźnie widać sposób budowy muru - regularny układ sześciu warstw. Do roku 1876 mur ten ciągnął się dalej wzdłuż parku aż do miejsca po Bramie Szczecińskiej. W tymże 1876 roku postanowiono przedłużyć ulicę Fischerstrasse (dziś 1 Maja) do dworca kolejowego. Przy okazji rozebrano i sprzedano cały ciąg muru przy parku. Uzyskano 542 m3 kamienia, którego użyto do wybrukowania dzisiejszej ulicy Bałtyckiej i odcinka szosy Wełtyń - Gardno. Na zachód od Bramy Bańskiej biegnie odcinek silnie zniszczonego muru o wysokości nie przekraczającej 3 metrów. Tutaj w roku 1910 rozebrano 10 metrów muru w celu przedłużenia ulicy Kościelnej. Na północnym obrzeżu Starego Miasta zachowały się również dwa fragmenty muru po obu stronach ulicy Bolesława Chrobrego.”

“Pomnik znajduje się ok 50 m od drogi głównej nieutwardzonej (Źródła-Huta) przy linii energetycznej. Warto odwiedzić.”

“Super sprawa dla rodzin z dziećmi. Dużo atrakcji w cenie biletu. Polecam”

“Odwiedzaliśmy za dzieciaka. Każda wycieczka tam była jak wielka wyprawa.”

“Wiele cennych pamiątek, dokumenty, listy, fotografie Poli Negri .”

“W 2013 r. przy drodze z Drzycimia do Gródka wzniesiono skromny pomnik w postaci kamienia z tablicą upamiętniająca bitwę. Na tablicy jest napis: "W 920 rocznicę bitwy stoczonej na tej ziemi o warowny gród nad Czarną Wodą w sobotę przed Niedzielą Palmową 5.04 1991 r. między Pomorzanami a królem Wł. Hermanem. Kronika Galla Anonima. 2011 r. - kwiecień 2013 r." Na tablicy jest błąd merytoryczny, ponieważ Władysław Herman nie był królem tylko księciem Polski, natomiast bitwy nie stoczono o gród nad Wdą (Czarną Wodą), lecz była to zasadzka Pomorzan zorganizowana przy przeprawie przez rzekę na powracających z wyprawy łupieżczej Polaków. Bitwa trwająca wiele godzin przyniosła obu stronom duże straty, walki ustały dopiero wraz z nocą.”

“Ładne miejsce, ale takie małe. Brak klimatyzacji. Chłopaki, pomyślcie o tym.”

“Bardzo profesjonalne podejście do klienta. Usługi świadczone na najwyższym poziomie. Najwyższa jakość. Polecam!”

“Piękne, klimatyczne miejsce jak z filmów Jana Jakuba Kolskiego.”

“Piękno i tradycja regionalnej kultury.”

“Dom architekta zaprojektował i wybudował dla siebie w 1906 roku trudniący się tą profesją Władysław Wołłodko. Budynek posiadał rzadkie jak na tamte czasy luksusy: kanalizację, wodociąg, centralne ogrzewanie, windę, a także grawitacyjną klimatyzację. Otaczał go ozdobny ogród. Do drugiej wojny światowej dwukrotnie zmieniał właściciela. Po wojnie budynek wykorzystywany był na kwaterunek. Po kamienicach "Kijowskiego" i "Pod Wieszczami" przy ul. Narutowicza, oraz budynku starego sądu przy ul. Brzeskiej, bodajże najciekawszy budynek w mieście pod względem artystycznym. Dom figuruje w rejestrze zabytków województwa lubelskiego, jeśli jednak nie zostaną podjęte zdecydowane działania remontowe podzieli los wielu bialskich budowli, pozostawiając po sobie jedynie działkę inwestycyjną.”

“Może nie jest to wielce chlubna informacja, ale miło wiedzieć taką rzecz”