Biuro podróży w województwie Lubuskim

“Urokliwa aleja znajdująca się niedaleko Dębówka, na wschód od Wysokiej Hali, między oddziałami leśnymi "76" i "110", w części Borów Tarnowskich administrowanych przez Nadleśnictwo Sława Śląska. Otoczona jest sosnami, a częściowo także świerkami. Jej długość nie przekracza 300 metrów. Jesienią i zimą może być trudna do przejechania z uwagi na zrytą przez poszukujące pokarmu dziki gliniastą nawierzchnię jezdni. Zwierzęta te można niekiedy napotkać w pobliskiej świerkowej gęstwinie. Kasztanowa Aleja znajduje się 4 km od Jodłowa. Z tej miejscowości najłatwiej ją odnaleźć poruszając się na południe drogą pożarową "11". Można też w tym celu wykorzystać Jodłowskie Trasy Rekreacyjne: pomarańczową i czerwoną. Od strony południowej wystarczy zjechać z Drogi Wojewódzkiej "325" w leśną "11" i po 500 m. skręcić w lewo.”

“Pałac sam w sobie bardzo ładny.W niezaładnym miejscu położony,jakby trochę zadbać o park było by naprawdę bardzo pięknie”

“Pamiątkowa pomniko-ławeczka poświęcona legendarnemu nowosolskiemu kapłanowi, uczestnikowi i kapelanowi Powstania Warszawskiego, a także Honorowemu Obywatelowi Nowej Soli. Ojciec Medard za swoje zasługi odznaczony został m.in. Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski...”

“Wczesnogotycki kościół w Mycielinie powstał w drugiej połowie XIII w. Około połowy XVI w przebudowany i rozbudowany o wieżę od strony zachodniej. Kruchta i mauzoleum powstały w XVII i XVIII wieku. Murowany z kamienia, jednonawowy z prostokątnym prezbiterium od wschodu, z przylegającą do niego zakrystią od północy i kruchtą od południa. Całość otacza mur obwodowy, w którym zachowała się wieża obronna z XVI w. z prostokątnymi okienkami strzelniczymi (jedno w formie strzelnicy kluczowej z krzyżem).”

“Niezły konar, podziwiam takie masywne drzewa”

“Niezwykła jest historia Białego Krzyża, który stanął w 1982 r. przy świątyni jeszcze w czasie trwania jej budowy. Ponad sześciometrowy krzyż wykonali w 1981. r. pracownicy gorzowskiej firmy Zremb z okazji pierwszomajowej Mszy św., którą odprawiał ks. Witold Andrzejewski – kapelan gorzowskiej „Solidarności”. Na stałe ustawiono go przed katedrą Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. W ciągu dnia gorzowianie układali pod nim kwiaty i zapalali znicze. W nocy wszystko niszczone było przez bezpiekę. Po największym starciu zomowców z ludnością w drugą rocznicę porozumień sierpniowych w 1982 r. milicjanci pilnowali krzyża całą dobę, aby ludzie nie układali kolejnego krzyża z kwiatów. W następnym roku krzyż przeniesiony został do parafii NMP Królowej Polski przy ul. Żeromskiego i stoi tam do dzisiaj, będąc świadkiem obchodów jubileuszowych. To także w tym kościele wielotysięczne tłumy z ówczesnym ordynariuszem diecezji gorzowskiej bp. Józefem Michalikiem i ks. Henrykiem Jankowskim żegnały w sierpniu 1987 roku pierwszego przewodniczącego gorzowskiej NSZZ „Solidarność” Edwarda Borowskiego, który po internowaniu i nieustających represjach zmarł na zawał serca. Tu w roku 1988 odbyło się historyczne przekazanie karetki pogotowia dla gorzowian jako dar Funduszu Społecznego NSZZ „Solidarność” , który powstał z inicjatywy Lecha Wałęsy. Karetkę poświęcił ówczesny biskup gorzowski Józef Michalik. Do dziś w kościele NMP Królowej Polski co miesiąc odprawiana jest Msza św. za ojczyznę z udziałem sztandaru gorzowskiej „Solidarności”, który wnoszą ówcześni jej działacze.”

“Parking jak to parking ma miejsca do parkowania jest ich nawet nawet no co by tu dużo mówić... Leci fotka - - >”

“Miła obsługa nawet jak mają wypłacić pieniądze”

“Świetny majestatyczny kościół wspaniała atmosfera polecam szkoda że ogrzewania nie mają bo zimno no i trochę zaniedbany”

“Tutaj zawsze otrzymasz miłą obsługę”

“Malownicze ujście Kwisy do Bobru to idealne miejsce na spacer lub relaks nad wodą. Spokojna okolica, piękne widoki i bliskość natury zachęcają do odpoczynku. Świetne miejsce na zdjęcia, obserwację ptaków i wyciszenie się z dala od miejskiego zgiełku.”

“Tak byłem tu żeby dotrzeć to taki Survival”

“Mimo swojego tragicznego stanu, zachwyciła mnie architektura pałacu. Osada została założona z dawnych obszarów dworskich i włościańskich. W latach 1566-1578 miejscowość miała dwóch właścicieli: Dłuskich i Radzyńskich. W ro­ku 1811 majątek został wykupiony przez pochodzący z Niemiec ród Lichtów, a następnie Peikerów. Wówczas to, w roku 1847, gruntownie przebudowano pałac po Dzieduszyckich nadając mu szatę neogotycką. Obecnie niestety pałac jest ruiną. Nie zachowały się jego stropy, okna i spora część ścian wewnętrznych. Pałac nigdy nie doczekał się większych remontów. Pałac ten jest doskonałym przykładem dziewiętnastowiecznego historyzmu w du­chu neogotyku, który zrodził się w wyniku fascynacji nie tylko architekturą, ale także lite­raturą średniowiecza. Powstał on również pod wpływem modnego wówczas starożytnictwa i stanowił przejaw szukania przez artystów stylu narodowego własnego kraju.”