Biuro podróży w województwie Lubuskim

“Zabytkowy park z przewagą bardzo starych dębów, prawdopodobnie oparty o relikt puszczy pierwotnej.”

“Dotarcie do dębu wymaga małego wysiłku”

“To w zasadzie ruiny baszty, ale i tak robią wrażenie.”

“Bardzo ciekawe miejsce warte głębszej analizy historycznej i zaopiekowania.”

“Niewielki cmentarz położony w lesie opodal wioski. Użytkowany do dzisiaj z wydzieloną częścią starej, poniemieckiej nekropolii. Zachowało się sporo nagrobków z czasów przedwojennych, na niektórych można odczytać daty czy nazwiska osób pochowanych, krótkie sentencje. Ostatnio uprzątnięto krzaki porastające groby.”

“Pozostałości murów i kamieni ze starego cmentarza.”

“Doskonałe wino, zamawiam kartonami, polecam! Warto również udać się na zwiedzanie winnicy oraz winiarni, niesamowita erudycja Pani Renaty, która jest sercem całej winnicy”

“Bardzo się cieszę że jest ten paczkomat bo upraszcza dokonywania przesyłek.”

“Teren dawnego cmentarza ewangelickiego przy obecnej ul.Zamiejskiej”

“Piękne, zdrowe i kształtne drzewo. Na wysokości pierśnicy 440 cm obwodu. Nawet w lesie bukowym zwraca na siebie uwagę.”

“Kapliczka, jak wszystkie obiekty sakralne, w pierwszej kolejności ma znaczenie sakralne. Okoliczni mieszkańcy często mają do tego rodzaju miejsc silne stosunki emocjonalne. Jednak wiele kapliczek z uwagi na swoją lokalizację wykorzystywanych jest przez wszelkiego rodzaju wędrowców jako punkty orientacyjne. Kapliczka dziękczynna w Przyborowie została postawiona przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej 315 z ul. Okrężną. Co jednak ważniejsze, przedłużenie tej ulicy (już jako ul. Nowej), prowadzi w głąb lasu i dalej drogą pożarową nr 5 do skrzyżowania z drogą gminną Nowa Sól - Stany. To ważna trakcja dla wielu rowerzystów, a także osób pieszych.”

“Niesamowite piękne miejsce w okolicy”

“znalazlem tu 150 zl git polecam”

“Piękny dąb szypułkowy rosnie w oddziale 66 Puszczy, w części administrowanej przez Nadlesnictwo Śława Śląska. W obwodzie na wysokości pierśnicy mierzy 390 cm. Liczy sobie ok. 200 lat. Robi wrażenie drzewa zdrowego. Możemy go łatwo odnaleźć z miejsca, gdzie dojazd pożarowy nr 1 krzyżuje się z dojazdem pożarowym nr 4. Słupek oddziałowy oznaczony 2/66/67/ 87/88 doskonale widoczny z dojazdu pożarowego nr 1 ułatwi odszukanie Ostańczyka.”

“Dąb szypułkowy rosnący w podwórzy zabytkowego zespołu dworskiego posiada status pomnika przyrody od 1976 r. Drzewo prezentuje się doskonale.”

“Oaza 10 Dębów znajduje się tuż przy linii oddziałowej 40/16 Borów Tarnowskich, w części administrowanej przez Nadleśnictwo Nowa Sól. Jest to miejsce wyraźnie kontrastujące z otoczeniem. Pośród młodych nasadzeń sosny i dąbczaka rośnie 10 dorodnych dębów. Obwód najgrubszego z nich na wysokości pierśnicy wynosi 315 cm. Tuż przy nich stoją jeszcze kikuty pni starszego zadrzewienia. Pomiędzy drzewami widoczne jest zagłębienie w ziemi, którego kształt sugeruje, że kiedyś było tu oczko wodne. Obniżenie poziomu wód gruntowych sprawiło zaś, że woda zniknęła i ślad po dawnym zbiorniku ulega postępującemu zatarciu. Warto dodać, że w okresie pomiędzy wojnami, równolegle do dawnej drogi "Gross Plutsch Weg", biegły od strony Lipin w głąb Puszczy tory kolejki gospodarczej. Kilkaset metrów dalej kolejka rozchodziła się w trzech kierunkach: wschodnim i zachodnim oraz południowo-wschodnim. Do Oazy 10 Dębów najlepiej trafić wykorzystując zielony szlak rowerowy "Wiatraków i Jezior". Dojeżdżając od południa najlepiej wykorzystać skrzyżowanie z drogą pożarowa 3-Edwarda i wjechać w linię oddziałową 39/40. Po przejechaniu długości jednego oddziału leśnego wystarczy skręcić w lewo (na zachód).”

“Niewielki akwen wodny zlokalizowany w połowie umownej linii prostej łączącej Gaj Wandy z Dębowym Jarem. Charakterystyczna niecka na zboczu niewielkiego wzniesienia wypełniona okresowo wodą znajduje się tuż przy linii dzielącej leśne oddziały oznaczone numerami 40 i 41. Rdzawa woda, której lustro o kształcie nieregularnego owalu rozciąga się na przestrzeni 30 x 15 metrów w okresie zimowym, kurczy się do rozmiarów niewielkiej kałuży podczas lata. Niezależnie od pory roku, woda jest płytka, gdyż zbiornik w dużej mierze wypełniony jest bagnistym mułem, którego głębokość trudna jest do oszacowania. Zasilany jest wyłącznie wodami opadowymi, nie ma śladu dopływu i odpływu. Poziom zanieczyszczenia naturalnego jest bardzo wysoki. Widać zalegające na dnie liczne pniaki, patyki oraz liście. Liczne tropy zwierzyny świadczą wyraźnie, że akwenik służy jej za wodopój. Obecność zwierzyny pośrednio potwierdza postawiona 150 metrów dalej myśliwska ambona. Pomimo stosunkowo dużej powierzchni wodnego lustra, bajorka nie oznaczono na żadnej z dostępnych map historycznych. Ukryte pośród dębowego lasu, z dominantą czerwonego dębu amerykańskiego i obecnością pojedynczych daglezji nie jest łatwe do ujrzenia ani z poziomu pobliskiej Starej Drogi Pocztowej ani nawet podczas przemieszczania się linią oddziałową 40/41. Panuje tu ciszą, o której można chyba powiedzieć, że sięga poziomu absolutnego. Leśne bajorko najłatwiej odnaleźć przy pomocy mapy, na której zaznaczona jest tzw. Stara Droga Pocztowa albo mapy zawierającej oznaczone oddziały leśne. Najbardziej optymalne rozwiązanie polega jednak na połączeniu obu tych narzędzi. Przemieszczając się od północy "N", czyli od Dąbrowna Leśną Drogą Pożarową nr 36 dochodzimy do miejsca, gdzie droga ta łączy się z Leśną Drogą Pożarową nr 12. Stoi tam charakterystyczny kamienny grzybek. Nie zmieniamy kierunku, opuszczamy LDP 36, która skręca na zachód "W", kontynuujemy marsz wzdłuż Dawnej Drogi Pocztowej na południowy-wschód "SE". Wystarczy jeszcze przebyć około 200 metrów i trafimy na skrzyżowanie z linią oddziałową 40/41. Tu trzeba jeszcze łagodnie skręcić w prawo i podejść kilkadziesiąt metrów lekkim wzniesieniem na południe "S". Najpierw po stronie prawej zobaczymy wspomnianą wcześniej ambonę myśliwską, a za moment po stronie lewej ukaże się nieco w głębi lasu tytułowe bajorko.”

“Bliźniaki to sosna pospolita zrośnięta od poziomu pnia z dębem. Swoiste przemieszanie warstw liści z gałązkami porośniętymi igłami sprawia intrygujące wrażenie, zwłaszcza podczas śnieżnych zim. Bliźniaki rosną sobie w oddziale leśnym oznaczonym numerem 35 w północno-wchodniej części Borów Tarnowskich administrowanych przez Nadleśnictwo Sława Śląska. Łatwo je odnaleźć, gdyż od Jodłowa oddalone są zaledwie 1,8 kilomerta. Stoją tuż przy drodze pożarowej "11" oraz Jodłowskich Trasach Rekreacyjnych: czerwonej i pomarańczowej.”

“Ambona oznaczona numerem 46 jest dość nietypowo umieszczona w wąskim pasie przecinającym gęsty las. Wygląda leciwie, więc zapewne w czasach, kiedy obecny las był młodnikiem była to w miarę otwarta przestrzeń. Obecnie pole widzenia myśliwego jest mocno zawężone przez okoliczne drzewa. Mimo to ambona wydaje się być ciągle użytkowana, a jej wnętrze wręcz luksusowo wyposażone.”