Kebab na cienkim cieście w województwie Kujawsko-Pomorskim

“W porównaniu do innych kebabów w Toruniu to petarda, niestety lokal raczej daleko od starówki lub innych popularnych miejsc więc dojazd tylko autem. Na duży plus ilość mięsa, smaczne choć jak dla mnie mogło by być bardziej przypieczone. Wielkim plusem rozmiar. Czas oczekiwania bardzo krótki, obsługa bardzo miła. Cena do oceny każdego, moim zdaniem średnia ale warto. 37 zl”

“Kiedy myślę o pizzy, to nie jest to wcale taki prosty obraz jak plasterek ciasta z serem i czymś tam jeszcze, ale raczej coś rozciągniętego w czasie, trochę jak wspomnienie, które zaczyna się w miejscu, którego nie umiem dokładnie wskazać, bo czy to było wczoraj, czy może dawno temu, to nie ma znaczenia, bo przecież samo uczucie, które towarzyszyło mi, kiedy ta pizza znalazła się przede mną, jest czymś bardziej uchwytnym niż jakikolwiek sos czy kawałek pieczarki. I właśnie ta chwila, kiedy zapach jeszcze unosi się w powietrzu, a człowiek nie wie, czy bardziej chce patrzeć, czy już sięgnąć po widelec, czy może po prostu patrzeć dalej, żeby odłożyć decyzję o pierwszym kęsie – ta chwila staje się czymś większym niż jedzenie. I tu zaczyna się cała historia, bo pizza, jakby nie patrzeć, nie pojawia się w próżni: są ludzie, którzy siedzą przy stole, ktoś coś mówi, ktoś się śmieje, a może ktoś wcale się nie śmieje, tylko patrzy w bok, a ta pizza leży pośrodku jak bohater, którego nikt nie wybrał, a mimo to wszystko się wokół niego toczy. I nie ma tu znaczenia, czy brzegi są chrupiące, czy ser się ciągnie – bo tak naprawdę każdy pamięta co innego. Może ktoś zapamiętał, że ciasto było grube, a może, że cienkie, ale równie dobrze można by zapamiętać, że talerz był biały albo że kelner miał uśmiech taki, że aż się wydawało, że on też zna sekret tej pizzy, choć przecież nic nie powiedział. I kiedy tak się siedzi, a czas płynie trochę wolniej niż zwykle, nagle okazuje się, że pizza nie jest tylko jedzeniem, ale też tłem do rozmów, do ciszy, do myśli, które wcale nie muszą być wypowiedziane.”