Kapliczka Kościół, Widzino

Opinie

1. Marek S ★★★★★

   Dawno, choć nie przed wiekami, tylko ledwie kilka pokoleń temu, gdy świat był jeszcze pokancerowany po wojnie, a ludzie nosili w walizkach nie tylko ubrania, ale i tęsknoty za domem, na krańcu Widzina stanęła murowana kapliczka. Nie wiadomo, kto pierwszy rzucił pomysł — może to Józef Lipiejko miał sen, a może Nieznalscy usłyszeli coś w ciszy, gdy wiatr przesuwał się przez puste pola — ale wszyscy zgodnie powiedzieli: „Tu ma stanąć Maryja”. I stanęła. Nie z marmuru, nie ze złota, tylko z cegły, wapna i duszy. Zrobiona rękami ludzi, co przeżyli więcej, niż opowiedzą. W środku – figura Matki Bożej – czuwającej, cichej, jakby słuchała każdego kroku na drodze. A nad nią dach czerwony, żeby deszcz nie chlupał jej po ramionach. Przed nią – kwiaty. Zawsze świeże. Bo ludzie pamiętają. Kiedy ją zbudowali, wieś jeszcze była mniejsza. Kapliczka stała na samym krańcu — strzegła wejścia, jak dobry duch z progu. Ale wieś rosła, domy się dosuwały, dzieci biegały dalej i dalej, aż któregoś dnia kapliczka znalazła się w samym środku świata — naprzeciw sklepu, wśród zieleni, za płotkiem z kutego żelaza. Mówią starzy ludzie, że w maju wstążki, które rozwieszają na kapliczce, nie tylko tańczą na wietrze — one opowiadają. Szeptem. O tych, co przyjechali tu bez niczego, a zostawili po sobie wszystko. O dzieciach, które modliły się przed maturą. O babciach, co dziękowały za żniwa. O chłopcach, co jechali w świat i wracali — zawsze choć na chwilę, zawsze choć na znak krzyża. I jeśli kiedyś będziesz przechodzić tędy — nie spiesz się. Podejdź. Spójrz Maryi w oczy. Ona pamięta. I wysłucha. Nawet jeśli nie powiesz ani słowa. Bo to nie jest tylko kapliczka. To serce dawnego krańca, które bije teraz w samym środku Widzina.

   1 rok temu

Najczęściej zadawane pytania