Martinus Loch
★★★★★
W tym bunkrze moja prababcia (Wiktoria Lewikowska) ze swoimi dziećmi (w tym z moją babcią) mieszkała po powrocie do wsi po przejściu frontu i zakończeniu wojny - od kwietnia do jesieni 1945 roku. Gdy wrócili, we wsi nie było niczego - krajobraz rozpaczy: chałupy spalone - zostały same zgliszcza, piece i kominy, śniegi ledwie roztopione, wszędzie szaro i błotniście, nic zielonego na horyzoncie - drzewa połamane i wycięte (zapewne przez armię czerwoną), żadnych zwierząt, śpiewu ptaków, tylko wiatr... Po drewno na odbudowę domu trzeba było jeździć do oddalonego o wiele kilometrów lasu, bo w okolicy niczego nie było. W bunkrze szczury, woda po kostki...