Szpital neurologia budynek nr N. EEG, USG, TK - TOMOGRAF KOMPUTERÓW, EKG Szpital, Cibórz

Opinie

1. Krzysztof Trinschek ★★★★★

   Budynki w lesie. Miłe miejsce.

   1 rok temu
2. Dorota Szydlak ★★★★★

   Do Dr. Dariusza Tertoń trafiłam z bólem szyi i ogólnie pleców ( co w wieku 50 lat zdarza się często ) Cudowny lekarz , zlecił wszystkie możliwe badania na miejscu , czułam się jak prywatnej klinice . Pani w recepcji również pomocna i bardzo miła. Pierwszy raz korzystałam z pomocy poradni neurologicznej w Ciborzu , i jestem pewna , że w razie problemów wrócę tylko do dr. Tertoń . Polecam wszystkim tego specjalistę .

   1 rok temu
3. Tibor ★☆☆☆☆

   Nie Lean Nie 5 gwiazdek

   prawie 4 lata temu

1. Kocham Lean ★☆☆☆☆

   Żadnego chudego, żadnych 5 gwiazdek

   prawie 4 lata temu
2. Paweł Kozacki ★★★★★

   W lata 90-te, ubiegłego już wieku, szpital wszedł ze znacznie zmniejszoną wobec stanu początkowego, ale ciągle znaczną ilością 880 łóżek. Konieczne stało się dostosowanie go do nowej rzeczywistości gospodarczej. W związku z tym w połowie lat 90-tych z części oddziałów dla przewlekle chorych utworzono zakład opiekuńczo-leczniczy. Oddział odwykowy dla uzależnionych od alkoholu przekształcono w oddział koedukacyjny. Utworzono także oddział dla osób w wieku podeszłym z zaburzeniami psychicznymi (psychogeriatryczny). Zmiany te odpowiadały potrzebom zdrowotnym rejonu działania szpitala. Kolejny, istotny zwrot w sytuacji szpitala stanowiły reformy administracyjne i finansowanie opieki zdrowotnej w 1999r. Szpital w Ciborzu stał się znów jednym z trzech dużych szpitali psychiatrycznych na terenie województwa lubuskiego. Przyspieszyło to jego reorganizację, prowadząc do redukcji ilości łóżek i włączenie wszystkich oddziałów dla przewlekle chorych w ramy zakładu opiekuńczo-leczniczego. Przede wszystkim jednak zwrot z opieki wyłącznie stacjonarnej ku leczeniu środowiskowemu. Wyrazem tego było utworzenie przez szpital poradni psychiatrycznych, poradni dla uzależnionych od alkoholu, poradni dla uzależnionych od środków psychoaktywnych i poradni neurologicznej, nie tylko na terenie szpitala, ale także w Zielonej Górze (psychiatrycznej również w Sulechowie). Obecna liczba 642 łóżek w oddziałach szpitalnych i zakładzie opiekuńczo-leczniczym powinna ulec z czasem zmniejszeniu do nie więcej jak 500. Jednak musiałoby to wiązać się z większym udziałem w świadczeniach szpitala różnych form leczenia środowiskowego, a więc poza poradniami odpowiednich oddziałów dziennych dla różnych grup pacjentów. Obecnie bowiem województwo lubuskie ma wysoki wskaźnik łóżek psychiatrycznych, ale też największy w Polsce wskaźnik liczby mieszkańców przypadających na 1 psychiatrę w lecznictwie ambulatoryjnym. Uzasadnione jest więc dążenie do przenoszenia ciężaru świadczonych usług z opieki całodobowej do form pośrednich, leczenia ambulatoryjnego, środowiskowego. Równolegle do zmian organizacyjnych prowadzona jest modernizacja szpitala, oraz poprawa jego możliwości diagnostycznych. Istotne w ostatnich dwóch latach było przestawienie ogrzewania szpitala z węglowego na gazowe. W sferze diagnostyki zaś zainstalowanie na terenie szpitala tomografu komputerowego, uruchomienie jedynej w regionie pracowni elektromiografii (EMG), unowocześnienie wyposażenia laboratorium biochemicznego. Zwiększyło to samodzielność diagnostyczną szpitala, przyczyniając się tym samym do skrócenia pobytu pacjentów w szpitalu. W roku 2004 w szpitalu leczyło się 5401 pacjentów, poradnie udzieliły 15719 porad. Na ile było to możliwe prowadzono bieżące prace remontowe, a także służące przyszłym, nowym działaniom na przykład planowanemu oddziałowi dla młodocianych uzależnionych od środków psychoaktywnych. Wszystkie te działania, zmiany w funkcjonowaniu szpitala byłyby niemożliwe bez dwóch czynników. Mianowicie bez odpowiednio przygotowanego personelu lekarskiego, pielęgniarskiego, psychologów, specjalistów terapii uzależnień, a także zaangażowania innych grup pracowników. Drugim, równie ważnym czynnikiem była i jest życzliwa postawa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubuskiego, wyrażająca się w zrozumieniu dla potrzeb szpitala, akceptacji proponowanych rozwiązań i aktywnej pomocy, również w miarę możliwości finansowej. Sprzyja to ewolucyjnemu przekształceniu się szpitala z typowego, całodobowego zakładu psychiatrycznego w jednostkę w której leczenie całodobowe będzie tylko jednym z elementów systemu w którym równorzędny udział mieć będzie leczenie prowadzone w środowisku chorego.

   bardziej 7 lat temu

Najczęściej zadawane pytania