Park w Choroszczy Park, Choroszcz

Opinie

1. Michał Chojkowski ★★★★★

   Bardzo ładny park. Stanowi ciekawe połączenie z Muzeum Wnętrz Pałacowych.

   prawie 8 miesięcy temu
2. Юрий Николаев ★★★★★

   Ciche, malownicze, spokojne miejsce.

   prawie 10 miesięcy temu
3. Joanna K. ★★★★★

   Miejsce na spacer, liczne alejki, układ wodny z mostkami i jazami, klimatyczne okolica.

   prawie 11 miesięcy temu

1. Sebastian Siwy ★★★★★

   Park lekko dziki, bez nadęcia, bardzo ładny układ, widok z Górki Miłości na odbijający się w kanale pałac bardzo fajny. Mało ludzi, bardzo kameralnie. Super! Polecam tylko nawet po to aby się przejść w spokoju!

   1 rok temu
2. Edyta Zaorska ★★★★★

   Super miejsca na spokojny spacer! Zielono, zadbane i bez tłumów :)

   1 rok temu
3. Demi nik ★★★★★

   Piękny, nieduży park, warto wybrać się o różnych porach roku, widoki są cudowne. Jeden z najładniejszych parków w okolicy whitestocku. Gdy jest ciepło można spotkać tam sporo kaczek i ptaków, zwłaszcza bocianów. Duży parking.

   1 rok temu

1. Jaroslaw ★★★★★

   Choroszcz, powiat białostocki, województwo podlaskie. Choroszcz jest jednym z najstarszych w regionie osiedli miejskich. Według badań archeologicznych pierwsze ślady osadnictwa pochodzą z Mezolitu. To tutaj w gęstej puszczy znajdował się Święty Gaj. Końcem XVI wieku Choroszcz stanowiła własność bojara z Kijowszczyzny, wojewody Iwana Chodkiewicza, herbu Kościesza. Żonaty z kniaziówną Agnieszką, córką Iwana Bielskiego, był wyznawcą prawosławia. Syn Iwana, Aleksander, którego żoną została księżna Wasylisa Hołowczyńska h. Łabędź (zm. 11 maja 1552), córka Jarosława Hołowczyńskiego. Aleksander dał początek linii supraskiej Chodkiewiczów. Miał rozmach w gospodarzeniu, karczował puszczę, budował młyny, folusze, jak również sprowadzał osadników z Rusi i Mazowsza. W 1506 Aleksander nadał Choroszcz klasztorowi w Supraślu. Mnisi wznieśli tu cerkiew i otaczali opieką duszpasterską miejscową ludność. W 1533 roku Choroszcz powróciła do Chodkiewiczów. W 1507 roku dzięki staraniom Aleksandra, Choroszcz otrzymała od króla Zygmunta I prawa miejskie z obowiązkiem dostarczania drużyny zbrojnej na wypadek wojny. XVI wiek był dla miasta bardzo łaskawy, Choroszcz była wówczas centrum okolicznych dóbr, a trakty łączyły ją ze znaczniejszymi ośrodkami Podlasia. Odbywały się tu targi, odpusty, kwitło życie religijne, miasto tętniło życiem. W 1587 Anna Chodkiewiczówna wniosła w posagu dobra choroskie Pawłowi Pacowi. Był on synem Mikołaja, podkomorzego litewskiego i Aleksandry Holszańskiej. W 1573 roku potwierdził elekcję Henryka Walezego na króla Polski. Ich spadkobiercą był Mikołaj Stefan Pac, syn Pawła z pierwszego małżeństwa, wojewoda trocki i przyszły biskup wileński, który sprowadził w 1654 do Choroszczy zakon dominikanów. Wiek XVII nie zapisał się złotymi zgłoskami w historii Choroszczy. Niestety pożar w 1683 doszczętnie zniszczył miasto – spłonęło 600 domów, klasztor, kościół i cerkiew. Do tego epidemie dziesiątkowały ludność. W roku 1703 Choroszcz wraz z przyległymi wsiami została odkupiona przez Stefana Mikołaja Branickiego z rąk generała Jerzego Mniszcha. Niestety w 1707 roku kolejny pożar przyczynił się do upadku miasta. W 1709 dobra choroskie przeszły na własność hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego. Rezydencja w Choroszczy zaczęła powstawać w okresie, kiedy w Europie stało się modne posiadanie wiejskich posiadłości położonych w niewielkiej odległości od głównych siedzib magnackich. A pamiętamy, że główna siedzibą hetmana znajdowały się w Białymstoku. Choroszcz położona niedaleko nadawała się więc do tego celu wręcz idealnie. Około 1757 roku Branicki rozpoczął budowę pałacyku posadowionego na sztucznej wyspie. Przy bramie wjazdowej powstała kordegarda i domek zarządcy. Nie mogło oczywiście zabraknąć założenia parkowego zaprojektowanego przez francuskiego architekta Pierra Ricaud de Tirregalle. Gośćmi Branickich na ucztach i polowaniach bywały wielkie osobistości ówczesnego świata. W Choroszczy Jan Klemens przyjmował króla Augusta III, jak również Stanisława Augusta Poniatowskiego. Niestety śmierć Hetmana zatrzymała rozwój rezydencji, a gdy zabrakło również Izabeli Branickiej, całość zaczęła popadać w ruinę. W okresie powstania listopadowego Rosjanie urządzili w budynkach szpital wojskowy. W połowie XIX w. kompleks wydzierżawili bracia Moes, który przebudowali go na potrzeby fabryki włókienniczej. Część zabudowań pałacowych przekształcono na zabudowania fabryczne, utworzono gospodarstwo rolne, i pastwiska dla koni pociągowych. Pawilony gościnne przekształcono na mieszkania urzędników i pomieszczenia biurowe, a w oficynach ustawiono krosna. W tym czasie podupadł też ogród pałacowy. Działania wojenne 1915 r. zniszczyły pałac, pawilony, oficyny i częściowo regularnie rozlokowane budynki fabryczne. Po zniszczeniach wojennych pałac przeszedł w 1930 roku wraz z innymi zabudowaniami na własność szpitala psychiatrycznego i niezabezpieczony popadał w coraz większą ruinę, którą zaczęto rozbierać w 1933 roku. Na początku lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia rozpoczęto odbudowę pałacu w oparciu o XVIII- wieczne

   1 rok temu
2. Jacek “Jacenty” Jóźwiak ★★★★★

   Piękny park z ciekawym systemem kanałów i malowniczo położonym pałacem. Park jest częściowo zagospodarowany - w pobliżu kanałów zieleń jest strzyżona, można skorzystać z kilku ławek. Dalsze otoczenie powoli zmienia się w las. To dobre miejsce do odwiedzenia w upalny, letni dzień gdy szukasz wytchnienia w cudownym otoczeniu. W pobliżu brak sklepów czy gastronomii. Wejście bezpłatne i dostępne całą dobę, choć brak oświetlenia nocnego.

   prawie 4 lata temu

Najczęściej zadawane pytania