Pałac Czarnylas

Opinie

1. Bożena Harasimowicz ★★★☆☆

   Uwielbiam odkrywać nowe miejsca, kiedy jadę w trasę. Patrzę, co jest w okolicy i zatrzymuję auto, by poznać trochę historycznych miejsc. Ten pałac niestety popada w ruinę. Park zaznaczony na mapie nie istnieje. Droga na Google jest zagrodzona płotem prywatnej posesji, więc musieliśmy trochę pokrążyć, by znaleźć to miejsce. Trzeba minąć neogotycki kościółek, potem drogą w lewo i jeszcze raz w lewo kamienistą drogą w kierunku wjazdu do jakiegoś zakładu. Pałacu z drogi nie widać, bo jest zarośnięty drzewami. Droga "parkowa" prowadzi w pole. Na pewno widok rozczarowuje. Stan pałacu jest tragiczny, dlatego będąc tam na miejscu, poczytaliśmy jego smutną historię i pojechaliśmy dalej.

   1 rok temu
2. Marcin Olechowski ★☆☆☆☆

   Niestety opuszczony zapuszczony i zrujnowany. Sxkoda Mógłby być wizytówką okolic. Smutny widok. Może kiedyś odzyska swoją świeżość i świetność. Na razie Gmina Skórcz nie ma się czym pochwalić. Ale trzymam kciuki

   1 rok temu
3. Anna Zalewska ★☆☆☆☆

   Polecam piękna historie tego miejsca, opuszczone zapomniane. Aleje buków z historia miłosna par,które tam zagościły i zostawili coś od siebie dojście ta aleja do Jeziora również opuszczone zapomniane, ale nie dla dzikiej zwierzyny tam żyjącej, która ma swój azyl. Przez wieś przepływa struga, która wpada do położonego na zachód od osiedla Czarnoleskiego jeziora. Czarnylas, jeżeli chodzi o historię, w porównaniu z okolicznymi miejscowościami jest białą plamą. Czarnylas należy do najstarszych miejscowości Kociewia. Znaleziony na polu toporek kamienny świadczy o istnieniu osady neolitycznej (4000 - 1700 lat p.n.e.). W okresie międzywojennym na polu w kierunku Zelgoszczy oraz w latach pięćdziesiątych przy remoncie byłego pałacu odkryte groby skrzynkowe wraz z urnami popielnicowymi mówią o ciągłości osadniczej (700 - 400 lat p.n.e.). Jednak pierwsza wzmianka pisana o miejscowości pochodzi dopiero z 1352 roku. W dokumencie z tego roku Czarnylas był wzmiankowany jako granica sąsiedniej wsi Wysoka. W XV wieku miejscowość należała do konturstwa w Gniewie. Między Czarnylasem a Pączewem doszło w 1433 roku do potyczki zbrojnej husytów z Krzyżakami. Wieś poniosła straty. W 1458 roku Kazimierz Jagiellończyk podarował dobra czarnoleskie wojewodzie pomorskiemu, Janowi z Jani. Wieś mocno ucierpiała w wojnie trzynastoletniej (1454 - 1466).W drugiej połowie XVI w. Czarnylas stanowił własność królewską (54 łany). W 1570 roku dobra należały do starosty gniewskiego. Było wówczas 3 ogrodników, chałupnik (rzemieślnik) i dziedziczna karczma, a w 1595 roku - dziewiętnastu chłopów. Pod względem sądowym, skarbowym i sejmikowym miejscowość należała wtedy do powiatu tczewskiego. Wieś ucierpiała poważnie w wojnach ze Szwedami (1655 - 1660), w czasie których prawdopodobnie zaginął dokument osadczy. W 1682 roku królewskie dobra dzierżawcze liczyły 63,5 łanów, we wsi była wtedy jedna karczma, było ośmiu zagrodników. W 1686 roku dobra starościńskie (folwark) dzierżawił Bystram. W 1754 roku żył we wsi chłop Jan Kurowski, który dobrze musiał się przysłużyć ówczesnemu królowi. Skoro otrzymał od niego cenny przywilej „nadawczy", jakim do dziś się chlubią jego potomkowie. Chełkowscy w Czarnym Lesie Dwór wraz z młynem należał do Maksymiliana Chełkowskiego, prezesa Banku Spółdzielczego w Skórczu oraz innych miejscowościach. Maksymilian urodził się 12.10.1851 r. w Czarnym Lesie, zmarł 1.06.1929 w Skórczu. Urodził się więc w dworze. Stąd przypuszczenie, że majątek musiał należeć do rodziny Chełkowskich jeszcze przed 1851 r. Paweł Chełkowski, który jest prawnukiem Maksymiliana prowadzi dalsze poszukiwania genealogiczne. Maksymilian Chełkowski sprzedał majątek w latach 20-tych XX w. (nie ma na to potwierdzenia, dalszy opis historyczny wskazuje na innych właścicieli pałacu). W 1874 roku wybudowano gorzelnię i obecny pałac (na fundamentach poprzedniego pałacu stoją magazyny dzisiejszej spółdzielni produkcyjnej). W 1880 roku folwark był w rękach Żyda z Kursztyna i długo w rękach żydowskich pozostawał (przed I rozbiorem Polski miał to być Żyd Hermann). Pozostały po nim grobowce w miejscu wyciętego, najstarszego lasu i odosobniony przy drodze do Wysokiej. W 1891 roku starogardzki sejmik powiatowy podjął uchwałę co do budowy odcinka szosy Czarnylas - Pączewo. Przed 1909 rokiem, rząd pruski zarządził wykupienie majątku, który przekształcił w domenę. W 1923 roku została ona rozparcelowana, a resztówkę nabył kpt. WP Rolbiecki (użytkował ją do wojny w 1939 roku). W 1931 roku były gorzelnia i cegielnia. Był stolarz, a 15 procent mieszkańców było bezrobotnych.

   prawie 2 lata temu

1. Anna ★☆☆☆☆

   Polecam piękna historie tego miejsca, opuszczone zapomniane. Aleje buków z historia miłosna par,które tam zagościły i zostawili coś od siebie dojście ta aleja do Jeziora również opuszczone zapomniane, ale nie dla dzikiej zwierzyny tam żyjącej, która ma swój azyl. Przez wieś przepływa struga, która wpada do położonego na zachód od osiedla Czarnoleskiego jeziora. Czarnylas, jeżeli chodzi o historię, w porównaniu z okolicznymi miejscowościami jest białą plamą. Czarnylas należy do najstarszych miejscowości Kociewia. Znaleziony na polu toporek kamienny świadczy o istnieniu osady neolitycznej (4000 - 1700 lat p.n.e.). W okresie międzywojennym na polu w kierunku Zelgoszczy oraz w latach pięćdziesiątych przy remoncie byłego pałacu odkryte groby skrzynkowe wraz z urnami popielnicowymi mówią o ciągłości osadniczej (700 - 400 lat p.n.e.). Jednak pierwsza wzmianka pisana o miejscowości pochodzi dopiero z 1352 roku. W dokumencie z tego roku Czarnylas był wzmiankowany jako granica sąsiedniej wsi Wysoka. W XV wieku miejscowość należała do konturstwa w Gniewie. Między Czarnylasem a Pączewem doszło w 1433 roku do potyczki zbrojnej husytów z Krzyżakami. Wieś poniosła straty. W 1458 roku Kazimierz Jagiellończyk podarował dobra czarnoleskie wojewodzie pomorskiemu, Janowi z Jani. Wieś mocno ucierpiała w wojnie trzynastoletniej (1454 - 1466).W drugiej połowie XVI w. Czarnylas stanowił własność królewską (54 łany). W 1570 roku dobra należały do starosty gniewskiego. Było wówczas 3 ogrodników, chałupnik (rzemieślnik) i dziedziczna karczma, a w 1595 roku - dziewiętnastu chłopów. Pod względem sądowym, skarbowym i sejmikowym miejscowość należała wtedy do powiatu tczewskiego. Wieś ucierpiała poważnie w wojnach ze Szwedami (1655 - 1660), w czasie których prawdopodobnie zaginął dokument osadczy. W 1682 roku królewskie dobra dzierżawcze liczyły 63,5 łanów, we wsi była wtedy jedna karczma, było ośmiu zagrodników. W 1686 roku dobra starościńskie (folwark) dzierżawił Bystram. W 1754 roku żył we wsi chłop Jan Kurowski, który dobrze musiał się przysłużyć ówczesnemu królowi. Skoro otrzymał od niego cenny przywilej „nadawczy", jakim do dziś się chlubią jego potomkowie. Chełkowscy w Czarnym Lesie Dwór wraz z młynem należał do Maksymiliana Chełkowskiego, prezesa Banku Spółdzielczego w Skórczu oraz innych miejscowościach. Maksymilian urodził się 12.10.1851 r. w Czarnym Lesie, zmarł 1.06.1929 w Skórczu. Urodził się więc w dworze. Stąd przypuszczenie, że majątek musiał należeć do rodziny Chełkowskich jeszcze przed 1851 r. Paweł Chełkowski, który jest prawnukiem Maksymiliana prowadzi dalsze poszukiwania genealogiczne. Maksymilian Chełkowski sprzedał majątek w latach 20-tych XX w. (nie ma na to potwierdzenia, dalszy opis historyczny wskazuje na innych właścicieli pałacu). W 1874 roku wybudowano gorzelnię i obecny pałac (na fundamentach poprzedniego pałacu stoją magazyny dzisiejszej spółdzielni produkcyjnej). W 1880 roku folwark był w rękach Żyda z Kursztyna i długo w rękach żydowskich pozostawał (przed I rozbiorem Polski miał to być Żyd Hermann). Pozostały po nim grobowce w miejscu wyciętego, najstarszego lasu i odosobniony przy drodze do Wysokiej. W 1891 roku starogardzki sejmik powiatowy podjął uchwałę co do budowy odcinka szosy Czarnylas - Pączewo. Przed 1909 rokiem, rząd pruski zarządził wykupienie majątku, który przekształcił w domenę. W 1923 roku została ona rozparcelowana, a resztówkę nabył kpt. WP Rolbiecki (użytkował ją do wojny w 1939 roku). W 1931 roku były gorzelnia i cegielnia. Był stolarz, a 15 procent mieszkańców było bezrobotnych.

   prawie 2 lata temu
2. Łukasz Złakowski ★★☆☆☆

   Przy okazji można wstąpić, ale raczej nie warto specjalnie tam jechać. Głównie chodzi o dostęp, nam się nie udało podejść od frontu. Sam budynek też nie robi specjalnego wrażenia.

   prawie 2 lata temu
3. Krzysztof Kowalski ★☆☆☆☆

   Ładny, ale zaniedbany pałac.

   prawie 4 lata temu

Najczęściej zadawane pytania