Bazylika Mniejsza pw. Imienia NMP Kościół, Inowrocław

Opinie

1. Igor Górski ★★★★★

   Bazylika Mniejsza pw. Imienia Najświętszej Maryi Panny to miejsce o głębokim znaczeniu duchowym i historycznym. Jej monumentalna bryła i bogaty wystrój wnętrza robią duże wrażenie, zwłaszcza gotyckie i barokowe detale architektoniczne. Świątynia od wieków stanowi ważny punkt na religijnej i kulturalnej mapie regionu. Warto zatrzymać się tu na chwilę ciszy i refleksji – to przestrzeń, która łączy tradycję z pięknem sakralnej sztuki.

   1 rok temu
2. Jan Kowalski ★★★★★

   Jeden z najstarszych kościołów na Kujawach (polecam również zajrzeć do Strzelna żeby zwiedzić rotundę św. Prokopa). Mieszkańcy Inowrocławia zwią go ruina. Świątynia zbudowana prawdopodobnie na miejscu kultu poganskiego (legenda mówi że kamienie na których widnieją wizerunki głów pochodzą właśnie z okresu przed chrześcijaństwem). W środku mozna zobaczyć bardzo cenna figurkę św. Madonny. Pozycja obowiązkowa na szlaku Piastowskim. Polecam!

   1 rok temu
3. Zbigniew Cichosz ★★★★★

   Po przeczytaniu opinii Jarosława nic nie mogę dodać jeśli chodzi o historiografię, pozostaje tylko chylić czoła przed autorem . Świątynia ma swój klimat , chwila zadumy potrafi przenieść do minionych epok. Trafiłem tu przypadkiem i opuściłem ją z kolejnymi pytaniami. Czy szukanie na nie odpowiedzi to zdobywanie wiedzy ? Zachęcam do odwiedzenia.

   1 rok temu

1. Jaroslaw ★★★★★

   Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu, tzw. Ruina – najstarszy kościół Inowrocławia i jeden z najstarszych na Kujawach, sięgający metryką końca XII wieku. Pełni funkcję kościoła parafialnego, a od 2008 roku nosi tytuł bazyliki mniejszej. Najcenniejszy, pod względem artystycznym i historycznym, zabytek miasta. Budowla znajduje się na szczycie morenowego wyniesienia, zwanego Białą Górą, ze śladami osadnictwa od czasów rzymskich. Otoczona jest najstarszym częściowo zachowanym inowrocławskim cmentarzem. Powstanie kościoła datuje się na koniec XII lub początek XIII wieku. Fundator ani dokładny czas budowy nie są znane. Najprawdopodobniej kościół zaczęto budować w drugiej połowie XII wieku z fundacji księcia Leszka, syna Bolesława Kędzierzawego, dzięki dochodom z produkcji soli. Na początku wzniesiono kamienną nawę i prezbiterium. Jego fundamenty celowo posadowiono na pięciu symetrycznie ułożonych szkieletach. Prawdopodobnie związane było to z chrześcijańskim kultem relikwii, splątanym w ówczesnej religijności ludowej z pogańskim kultem tzw. "ofiary budowlanej". Ceglane wieże powstały w drugiej fazie budowy, na początku XIII wieku. Znaczna, jak na kościół jednonawowy, szerokość korpusu (12,40 m) pozwala przypuszczać, że pierwotnie planowano podział wnętrza na trzy nawy, który nie został jednak zrealizowany. Surowość i prostota form architektonicznych sugeruje pochodzenie architekta i jego pomocników z Brandenburgii lub Saksonii, gdzie powstawały podobne budowle. Wymiary ciosów granitowych są zbliżone wysokością do zastosowanych w opactwie w Czerwińsku, co wiązać się może z udziałem mazowieckiego warsztatu kamieniarskiego we wznoszeniu budowli. Romańskie partie ceglane, zbudowane w wątku wendyjskim, wskazują na sprowadzenie warsztatu cegielniczego z Brandenburgii lub ze Śląska. 6 listopada 1233 r. był miejscem synodu diecezjalnego biskupa kujawskiego Michała, co sugeruje ukończenie prac budowlanych przed tą datą. Ze względu na siedzibę dworu książęcego w Inowrocławiu kościół mógł pełnić rolę kolegiaty od lat 30. XIII wieku aż do roku 1327. W XIV wieku prezbiterium zostało przedłużone w kierunku wschodnim, a półkolista apsyda zastąpiona zamknięciem wielobocznym, opiętym przyporami. W końcu XVI wieku zaczął tracić na znaczeniu, stając się kościołem filialnym. W 1779 r. zawaliła się ściana wschodnia prezbiterium z częścią sklepień. W 1792 r. odbudowano częściowo zawaloną wieżę południową i ponownie przebudowano prezbiterium, zamykając je ścianą prostą. W 1816 r. zamknięto kościół ze względu na grożącą katastrofę budowlaną. Zniszczony w pożarze w grudniu 1834 roku, zamienił się w ruinę. W latach 1900-1902 został poddany rekonstrukcji według projektu Juliusza Kothego, konserwatora zabytków prowincji poznańskiej. Zgodnie z zasadą jedności stylu usunięto wówczas ślady prezbiterium gotyckiego i przebudowy barokowej, a odtworzono m.in. półkolistą, romańską apsydę. W latach międzywojennych był kościołem gimnazjalnym. W czasie okupacji hitlerowcy zamienili zabytek na magazyn mebli i ukradli dzwony. Po wojnie zdewastowaną w 1945 r. budowlę poddano kolejnym renowacjom, poprzedzonym sondażowym badaniom archeologicznym w latach 1950–1952 i oględzinom komisji konserwatorskiej. Wzmocniono całą konstrukcję, wyłożono płytami ceramicznymi posadzkę i na nowo zaaranżowano wnętrze, eksponując surowość kamienno-ceglanych ścian i wstawiając w okna witraże. W 1979 r. ponownie na wieży zawisły dzwony. 3Największa w Europie Środkowej bazylika redukowana w stylu romańskim, orientowana, murowana z granitowych ciosów. Usytuowana jest na morenowym wzniesieniu zbudowanym z glin zwałowych. Gdzie według podania, stała niegdyś świątynia pogańska. Kościół p.w. Imienia NMP powstał na przełomie XII i XIII w. Po raz pierwszy był wzmiankowany w dokumencie z 1233.r.Fundatorem świątyni był prawdopodobnie pierwszy książę kujawski Leszek, syn Bolesława Kędzierzawego.W XIII w nadbudowano ceglane wieże. W XIV wieku zburzono kamienne apsydy i przedłużono prezbiterium w kierunku wschodnim, nadając mu cechy gotyckie. Inowrocław woj. kujawsko-pomorskie

   1 rok temu
2. Magdalena W. ★★★★★

   Krzyże, głowy ludzkie i diabelskie, jelenie i gryfy... czyli o osobliwości romańskiej świątyni w Inowrocławiu. Na niewielkim morenowym wzgórzu w Inowrocławiu znajduje się prawdziwa perełka, jeden z najstarszych kościołów na Kujawach - romański kościół pw. Najświętszej Maryi Panny. Początków świątyni należy szukać już w XII wieku, a za jej fundatora uznaje się Leszka Bolesławowica. Osobliwością świątyni są między innymi kamienie z dziwnymi twarzami, które zostały wmurowane w północny portal kościoła. Krzyże, ludzkie i szatańskie głowy, gryfy i jelenie... według średniowiecznych wyobrażeń miały chronić świątynię przed złymi mocami, a dodatkowo stanowiły rodzaj biblii dla niepiśmiennych zapisanej na kamiennych ciosach. Warto dodać, iż stosunkowo niedawno do Inowrocławia powróciły dwa ostatnie kamienne ciosy, które hrabia Tytus Działyński zabrał do Kórnika by ratować je przed zniszczeniem w momencie gdy romański kościół popadł w ruinę. Miejsce w którym aż czuje się historię. Napradę warty odwiedzenia zabytek, jego mury niewątpliwie przetrwały bardzo wiele, co widać choćby po śladach dawnych remontów. Perłą tej świątyni nie są jednak wiekowe mury, a znacznie mniejszy i delikatniejszy artefakt - blisko 700 letnia figurka uśmiechniętej Madonny. Dodatkowego tajemniczego klimatu temu miejscu dodają wyrzeźbione na murach, ludzkie, zwierzęce oraz diable twarze. Bazylika, zdecydowanie jest obowiązkowym punktem wycieczki do Inowrocławia!

   1 rok temu
3. 4logic ★★★★★

   Piękny kościółek w centrum Inowrocławia jest jednym z najciekawszych zabytków tego miasta. Do dziś funkcjonujący i służący wiernym. Usytuowany na niewielkim wzniesieniu prezentuje się znakomicie cieszac swą architektoniczną urodą zarówno turystów jak i wiernych. Ciekawostką są rzeźby znajdujace się na jednej ze ścian i zwiazane z nimi legendy. Będąc w Inowrocławiu po prostu trzeba tu zajrzeć.

   prawie 2 lata temu

Najczęściej zadawane pytania