Zamek zbudowany w XIII wieku na miejscu wcześniejszego grodu. Należał do Wedlów, Heydebreków, von der Ostenów i Blucherów. W 1465 roku zamek zrujnowali mieszkańcy Kołobrzegu. W 1860 roku spłonął a odbudowano go dopiero w 1967 roku i działają tu instytucje miejskie.
Zamek odnowiony lecz dawno temu i wymaga nowego remontu. Wygląda smutno i zaniedbanie. Warto w niego tchnąć życie i wykorzystać potencjał. Dziś jest tam biblioteka. W 1277 Dobiesław Wotuch (rycerz przyboczny Barnima I) wzniósł tu swoją siedzibę. Otaczała ją fosa. Od końca XIII wieku, tj. od czasu gdy zamkiem władali Wedlowie, fortyfikacje drewniane stopniowo zaczęto zamieniać murowanymi. Kolejni właściciele, Heydebrekowie, powiększyli dziedziniec. W 1465 kołobrzescy mieszczanie napadli i zrujnowali zamek. Von der Ostenowie odbudowali warownię, dobudowując nowy budynek o trzech kondygnacjach. Od 1577 zamkiem władali Blucherowie, którzy dokonali przebudowy obiektu na renesansową rezydencję rodową. W końcu XVIII wieku rozebrano część południową założenia. W 1860 zamek strawił pożar i pozostawał on w ruinie do czasów powojennych. W latach 1959–1967 zamek został odbudowany i przeznaczony na miejskie instytucje kultury, w tym bibliotekę . Z budowli średniowiecznej do naszych czasów dochowały się tylko dolne kondygnacje wieży oraz fragment muru obwodowego z kamienia.
Zamek odnowiony lecz dawno temu i wymaga nowego remontu. Wygląda smutno i zaniedbanie. Warto w niego tchnąć życie i wykorzystać potencjał. Dziś jest tam biblioteka. W 1277 Dobiesław Wotuch (rycerz przyboczny Barnima I) wzniósł tu swoją siedzibę. Otaczała ją fosa. Od końca XIII wieku, tj. od czasu gdy zamkiem władali Wedlowie, fortyfikacje drewniane stopniowo zaczęto zamieniać murowanymi. Kolejni właściciele, Heydebrekowie, powiększyli dziedziniec. W 1465 kołobrzescy mieszczanie napadli i zrujnowali zamek. Von der Ostenowie odbudowali warownię, dobudowując nowy budynek o trzech kondygnacjach. Od 1577 zamkiem władali Blucherowie, którzy dokonali przebudowy obiektu na renesansową rezydencję rodową. W końcu XVIII wieku rozebrano część południową założenia. W 1860 zamek strawił pożar i pozostawał on w ruinie do czasów powojennych. W latach 1959–1967 zamek został odbudowany i przeznaczony na miejskie instytucje kultury, w tym bibliotekę . Z budowli średniowiecznej do naszych czasów dochowały się tylko dolne kondygnacje wieży oraz fragment muru obwodowego z kamienia.
Zamek odnowiony z zewnątrz (w środku nie byłem). Posadowiony na ładnie zagospodarowanym terenie. Jedyny minus za figurę gryfa z urwaną głową.
Nie wiadomo kiedy dokładnie powstał. Wielokrotnie przebudowywany, miał wielu właścicieli. Zniszczony po wojnie 7-letniej i zdewastowany przez wojska napoleońskie w 1819 r. był częściowo w ruinie. Kolejne zniszczenia spowodował pożar w 1860 r. i II wojna światowa. Został odbudowany dopiero w latach 1957-1965. Z okresu średniowiecznego w pierwotnym stanie przetrwały do dziś dolne kondygnacje wieży oraz obszerny fragment kamiennego muru obwodowego. Obecnie mieści się tu Miejska Biblioteka Publiczna.
Zamek cieszy swoim widokiem. A nawet stanem. Umieszczenie w salach zamkowych biblioteki nadaje mu pozory życia. Niestety nikt z pracowników nie wyraził chęci odprowadzenia ponim przybyłego z daleka turysty. Mimo to jego stan cieszy bardziej niż nieodległego Nowego Zamku.
Stary Zamek w Płotach znajduje się przy Zamkowa 2, 72-310 Płoty, Zachodniopomorskie, Polska
Do Stary Zamek w Płotach można dotrzeć, korzystając z poniższego linku