Kapliczka Kościół, Słupsk

Opinie

1. Marek S ★★★★★

   Na skwerze przy ulicy Kossaka w Słupsku wyrasta konstrukcja, którą można by wziąć za luksusowy zbiornik na ryby. Ale nie dajcie się zwieść – to nie akwarium, choć w środku rzeczywiście panuje boska cisza, a spojrzenia dwóch koronowanych postaci zdają się przebijać szybę i wpadać prosto w twoje sumienie. Tak, to Matka Boska Wspomożycielka Wiernych. I nie ma żartów – to nie jest Matka Boska od wszystkiego. To Wspomożycielka. Tu przychodzisz, kiedy już próbowałeś wszystkiego innego. Wysoka na jakieś cztery albo pięć metrów, z nierdzewną stalą, kolumnami i szkłem grubszym niż w bankomacie, kapliczka wygląda jakby ktoś zamknął Watykan w sarkofagu IKEA. A jednak coś w niej przyciąga. Może to te idealnie przystrzyżone żywopłoty. Może to berło w ręce Maryi, które zdaje się mówić: „Tak, słucham. Ale lepiej, żeby to było ważne.” A może to otwarte dłonie Dzieciątka, które najwyraźniej jeszcze nie wie, że przy tej robocie każą ci coś trzymać – jabłko królewskie, gołąbka albo przynajmniej chusteczkę. I chociaż mamy w Polsce prezydenta, premiera i niezliczoną ilość kierowników średniego szczebla, to korony są tylko dwie – złote i niemałe – i lśnią jakby były sponsorowane przez jakiś luksusowy jubilera z Watykanu. Bo jak się już króluje, to z rozmachem. Maryja stoi dumnie, jakby sprawdzała, kto znów zaparkował na trawniku. A Dzieciątko? Owszem, nie trzyma niczego, ale gesty ma wymowne. Trochę jakby mówiło: „No i co teraz, człowieku?”. Całość ogrodzona dyskretnie – niskim, czarnym płotkiem. Bo owszem, zapraszamy, ale bez przesady. To przestrzeń sakralna, nie miejsce na piknik z colą i głośnym podcastem. W środku – szkło, stal, figura. Na zewnątrz – kwiaty, znicze i spojrzenia przechodniów, które wahają się między nabożnością a pytaniem: „Czy to na pewno nie coś nowoczesnego? Może przystanek?” Ale nie – to po prostu XXI-wieczna forma starej tęsknoty. Trochę nowoczesna, trochę kiczowata, bardzo szczera. Kapliczka – jak Polska: z jednej strony konserwatywna, z drugiej – z metalu i szkła. W połowie droga między świętością a domem towarowym. W końcu, jak mawia klasyk: "jak trwoga, to do szkła". A tu masz i trwogę, i szkło najwyższej próby – i królową z berłem, która, choć zamknięta w gablocie, na pewno słyszy lepiej niż niejedna infolinia.

   1 rok temu

Najczęściej zadawane pytania