Ludwikowice Kłodzkie Dworzec kolejowy, Ludwikowice Kłodzkie

Opinie

1. Koleją po Dolnym Śląsku ★☆☆☆☆

   Ludwikowice Kłodzkie Informacje ogólne stan dostępności: przystanek niedostępny dla osób ze specjalnymi potrzebami kierunki: Wałbrzych, Kłodzko ruch pasażerski: 50-99 pasażerów dziennie Dojście na przystanek kolejowy Dojście z kierunku południowo-wschodniego (ul. Tadeusza Kościuszki od Centrum Kultury): droga asfaltowa bez chodników. Dojście z kierunku południowo-zachodniego (od ul. Piastowskiej) schodami i potem ścieżką wzdłuż torów (chodnik kończy się przy torach i nie ma możliwości legalnego wejścia na peron bez obchodzenia całego przystanku). Dojście z kierunku północnego (ul. Tadeusza Kościuszki od Muzeum Techniki Militarnej): droga asfaltowa bez chodników. oznaczenia: od strony południowej są drogowskazy bariery architektoniczne: droga bez chodników, schody (na kierunku południowo-zachodnim) oznaczenia dla osób niewidomych i słabowidzących: brak Możliwość przesiadki na transport miejski lub gminny Obok Centrum Kultury (dojście z kierunku południowo-wschodniego, ok. 700 metrów) znajdują się przystanki autobusowe (4 kursy tylko w dni robocze). oznaczenia: brak bariery architektoniczne: droga bez chodników oznaczenia dla osób niewidomych i słabowidzących: brak Dworzec kolejowy Dworzec pełni funkcję wyłącznie mieszkalną. Inne usługi dla pasażerów na przystanku brak Inne usługi dla pasażerów w najbliższej okolicy brak Kiss&ride Możliwość dojazdu od strony południowo-wschodniej oraz północnej i wysadzenia pasażerów. Park&ride Brak możliwości parkowania na podjeździe dworca (od strony południowej) - teren prywatny, gruntowa zatoczka umożliwiająca parkowanie od strony północnej. Dojście na peron nr 1 oznaczenia: tabliczki kierunkowe tylko od strony południowo-wschodniej bariery architektoniczne: peron wyspowy, dojście wyłącznie przejściem podziemnym schodami, brak przejść służbowych w poziomie szyn oznaczenia dla osób niewidomych i słabowidzących: brak Peron nr 1 Peron niski, wyspowy z kostki brukowej wyposażony w ławki z dużą wiatą nad peronem. informacja pasażerska: papierowy rozkład jazdy i plakaty informacyjne zapowiedzi głosowe: brak bariery architektoniczne: niski peron oznaczenia dla osób niewidomych i słabowidzących: brak

   1 rok temu
2. Michał N ★★★☆☆

   Przy dworcu brak toalet oraz żadnego sklepu oraz restauracji. Po prostu trzeba cierpliwie czekać na pociąg. Brak kas. Plus za drewnianą wiatkę turystyczną położoną nad dworcem.

   1 rok temu
3. TuLis MaNorePL ★★★★★

   Ludwikowice Kłodzkie - to miejscowość, którą warto odwiedzić. Co tutaj znajdziesz? Oczywiść stara stacja kolejowa, gdzie warto trafić. Czekają też na Ciebie: 1 Wiadukt kolejowy z końca XIX wieku 2 Szlak Drewnianych Arbuzów 3 Włodzicka Góra z wieżą widokową 4 Szczyt Włodyka 682 m n.p.m. 5 Muzeum Molke 6 Muchołapka 7 Szlak Sowich Ławek 8 Ruiny dawnej Elektrowni 9 Poniemieckie bunkry 10 Ruiny budynków po starej Fabryce Amunicji Jeśli szukasz planu na jeden dzień w Ludwikowicach Kłodzkich to wpadaj na TuLisMaNorePL!

   1 rok temu

1. Greg L. ★★★★★

   Klimatyczna stacja kolejowa. Budynek stacyjny oraz jego otoczenie bardzo zadbane i będące atrakcją samą w sobie (plac i zieleniec stacyjny).

   1 rok temu
2. EDYTA L ★★★★★

   Niewielka stacja, ewidentnie potrzebuje remontu. Obecna miejscowość powstała najpóźniej w pierwszej połowie XIV wieku. W 1352 roku Hanns von Wustehube sprzedał dwór w Nowej Rudzie oraz pięć innych wsi, w tym Ludwikowice, braciom von Donyn. Posiadłość w rękach tego rodu pozostawała do 1472 roku. Po śmierci ostatniego męskiego potomka rodu von Donynów dobra noworudzkie przeszły w ręce von Stillfrieda, małżonka Anny von Donyn. Po wojnie 30-letniej baron von Stillfried utracił część dóbr, ponieważ poparł protestantów. W 1631 r. w Ludwikowicach mieszkało 23 gospodarzy płacących podatki kościelne, a większą posiadłość miał tu F. Thamm. Około roku 1765 wieś dzieliła się na trzy części: barona von Larischa, barona von Stillfrieda oraz wolne sędziostwo. Miejscowość szybko się rozwijała, do czego przyczyniło się powstanie kolonii i przysiółków. Wynikało to z rozkwitu tkactwa chałupniczego w okolicy, a także otwierania kolejnych kopalń węgla. Rozwój górnictwa i tkactwa spowodował bardzo szybki rozkwit Ludwikowic w pierwszej połowie XIX wieku, ale przyczynił się też do podziału wsi pomiędzy różnych właścicieli. W 1825 roku miejscowość składała się aż z sześciu części. Były to głównie kolonie poza właściwą wsią. W części hr. von Magnisa było 47 domów, kościół, szkoła katolicka, browar, bielnik i trzy młyny wodne. Poważnie rozwinęło się tkactwo chałupnicze, bowiem pracowały 64 krosna bawełniane i 52 lniane. Kolejnym właścicielem wsi w drugiej połowie XIX w. stał się baron von Seherr-Thoss, który w roku 1862 zastosował w swoim bielniku w Ludwikowicach węgiel kamienny do opalania kotła, co było wówczas nowością w przemyśle włókienniczym. Po upadku tkactwa chałupniczego miejscowość nadal się rozwijała, do czego przyczyniła się kopalnia „Wenceslaus” w Miłkowie, która rozbudowując się, przyłączała kolejno mniejsze kopalnie i pola wydobywcze z całej okolicy. W samej wsi w miejsce warsztatów chałupniczych powstały niewielkie tkalnie mechaniczne zatrudniające dawnych chałupników. Pod koniec XIX wieku przy kopalni zbudowano dużą elektrownię, a w miejscowości powstało kilka drobnych zakładów przemysłowych. Do rozwoju wsi przyczyniło się też przeprowadzenie w 1880 roku linii kolejowej łączącej Nową Rudę z Wałbrzychem. W końcu XIX wieku założono w miejscowości ewangelicki zakład charytatywny „Ludmillastift”

   prawie 3 lata temu
3. Wojciech Bartniczak ★★★★★

   Absolutnie śliczna stacyjka... Pięknie zachowany budynek - klimatyczny. Peron z oryginalną nawierzchnia z ubiegłego wieku i co chyba unikatowe dla tak małych przystanków, przejście podziemne między peronami. Tu przed stacją, piękny wiadukt.

   prawie 3 lata temu

Najczęściej zadawane pytania