Szpital o ciekawej historii którą warto poznać. Lokalizacja tego szitala jest bardzo dobra. Znajduje się on w spokojnym miejscu. Otacza go las i park. Obok pawilonu znajdują się stawy gdzie można wybrać się na spacer.
Absolutnie nie polecam, absolutne zero empatii dla pacjenta ani słuchania pacjentów. Moja babcia była na oddziale i wróciła bardzo straumatyzowana. Mówiła że specjaliści rehabilitacji byli bardzo w porządku ale ze cała reszta obsługi szpitala to inna historia. Wedle szpitala dieta bezmleczna to jedynie jeśli nie doleją mleka ale już jogurt, ser i kefir czy kanapki z maslem (!) zostały tak czy siak podawane bez żadnych innych alternatyw. Zerowe zaopiekowanie się samopoczuciem pacjenta, Panie sprzątające wchodziły do pokojów pacjenta i otwierały w grudniu podczas mrozów okno na oścież twierdząc że one myją podłogę i to jest najważniejsze, bez względu na to czy może ktoś jest ogólnie chorobliwy. Pacjenci szczególnie po wylewie nie mogąc w stanie się ruszyć i ubrać samemu i musieli leżeć w takim okropnym zimnie. Nikt nie pomyślał żeby babcie chociaż przykryć, mimo jej uwag... Babcia wróciła ze szpitala z ciężkim przeziębieniem. Bardzo przykre doświadczenie, myślę że należałoby przemyśleć podejście do pacjenta.
Przebywałam w lecie w Dolnośląskim Centrum Rehabilitacyjnym II przez trzy tygodnie. Chciałbym się podzielić swoją opinią na temat mojego pobytu w szpitalu nr II: wspaniały personel medyczny, rehabilitacyjny i pomocniczy. Opieka rehabilitacyjna na najwyższym poziomie. Personel odpowiedzialny i empatyczny. Z indywidualnym podejściem do każdego pacjenta. Pokoje wieloosobowe, ale czyste.Posiłki obfite i bardzo smaczne. Łazienki na korytarzu, z całodobowym dostępem do gorącej wody. Z całego serca polecam, a najlepszą rekomendacją będzie to, że ponownie zapisałam się na rehabilitację w tym szpitalu.
Szpital w Kamiennej Górze wstępnie specjalizował się w leczeniu gruźlicy. W XIX w. tuberkuloza była najgroźniejszą chorobą z jaką walczyła ludzkość. W drugiej połowie XIX w. Lekarz Herman Brehmer spopularyzował leczenie gruźlicy i uważał, że największe szanse na wyzdrowienie mają pacjenci w górskich sanatoriach. Wówczas zaczęły powstawać szpitale m.in. w Kowarach, Sokołowsku i Kamiennej Górze. Jedna z hipotez sugeruje, że w czasie II wojny światowej na terenie kompleksu szpitalnego powstał drugi szpital na stoku góry. Obiekt objęty klauzulą tajności, zbudowany dla niemieckich oficerów Luftwaffe, którzy wracali z frontu. Klinika szpitala ortopedycznego w 1930 r. posiadała 300 miejsc dla pacjentów i składała się z trzech budynków, a był to gmach główny z łącznikiem z wbudowanym centrum gospodarczym. Na każdym oddziale znajdowała się łazienka, kuchenka, elektryczne i świetlne dzwonki wzywające i aparat telefoniczny. Wspólne dla obu zakładów była biologiczna oczyszczalnia ścieków razem ze stawem osadowym i leczniczy duży park maszyn z sześcioma automobilami osobowymi i gospodarczymi. Według informatora osobą kierująca klinika był naczelny lekarz, któremu podlegali: ordynator, trzech lekarzy asystujących i 28 diakonek z wrocławskiego klasztoru betanek. Otoczenie Dolnośląskiego Centrum Rehabilitacji i Ortopedii to park, który powstawał wraz z budową kolejnych obiektów szpitalnych. Drzewostan składa się w głównej mierze ze świerków pospolitych, modrzewi, buków i jaworów.
Dolnośląskie Centrum Rehabilitacji i Ortopedii sp. z.o.o (Pawilon 2) znajduje się przy Janusza Korczaka 1h, 58-400 Kamienna Góra, Dolnośląskie, Polska
Można skontaktować się z Dolnośląskie Centrum Rehabilitacji i Ortopedii sp. z.o.o (Pawilon 2) pod numerem +48 756 459 600
Do Dolnośląskie Centrum Rehabilitacji i Ortopedii sp. z.o.o (Pawilon 2) można dotrzeć, korzystając z poniższego linku