Kilka lat temu ruiny spalonego domu były bardziej widoczne a a kasztan mniej "goły," ale jeszcze coś zostało. Pochodząc z okolicy zawsze mówiłam "idę na Michała." Miejsce spotkań młodzieży (a przynajmniej kiedyś było). Stare, dobre czasy.
Na skraju Lasu, między Chełmkiem i Gorzowem, do połowy lat 80 XX wieku istniało gospodarstwo Michała Mazuraka. Samotna osada składała się z drewnianej, krytej strzechą chaty, niewielkiej obory i stodoły. Całość sprawiała wrażenie przeniesionej z Podola. Właśnie stamtąd przywędrował do Chełmka Michał Mazurak ze swoją żoną Agnieszką. W latach trzydziestych Adam książe Sapieha sprzedał im grunt pod budowę i skrawek pola pod lasem. jednocześnie Michała ustanowił nieformalnym gajowym i strażnikiem rewiru. Jako robotnik leśny pracował do końca życia, stale podkreślając, jakie szczególne powinności wobec lasu powierzył mu ostatni dziedzic Bobrka i okolic. Gospodarz miał detaliczną pamięć i dar opowiadania. Barwnie i ciekawie relacjonował okupacyjne losy i kresowe przeżycia. Dziś jedynymi świadkami Michałowem osady są trzy wyniosłe drzewa i porośnięte mchem fundamenty.
Miejsce po dawnej osadzie Michała Mazuraka znajduje się przy Wrzosowa, 32-660 Gorzów, Małopolskie, Polska
Do Miejsce po dawnej osadzie Michała Mazuraka można dotrzeć, korzystając z poniższego linku