Zaniedbania Starosty i Zarzadu Powiatu doprowadziły przejęty od PKP przez Powiat Szydłowiecki w 2013 roku, wowczas już nieczyny, historyczny budynek - do ruiny.
W okresie XIX wieku w okolicach Szydłowca tworzył się przemysł wydobywczy, a głównym surowcem, który wydobywano był piaskowiec, przez mieszkańców określany mianem „kamienia szydłowieckiego” ale także, rudę żelaza która po wydobyciu było wytapiana w hutach np. Hucie Żelaza w Chlewiskach. Wraz z rozwojem technicznym w Szydłowcu zaczęła funkcjonować fabryka bryczek oraz powozów. Wszystkie te czynniki spowodowały stworzenie sieci kolejowej w Szydłowcu z dworcem stacji kolejowej na czele. 10 lipca 1881 car zatwierdził koncesję Towarzystwu Drogi Żelaznej Iwangorodzko-Dąbrowskiej. Linia kolejowa w zatwierdzonej postaci miała liczyć 461,9 km i była to najdłuższa linia kolejowa w Królestwie Polskim. Fakt ten uczynił Blocha największym przedsiębiorcą kolejowym, nie tylko na terenie Królestwa, lecz także w całej Rosji. Trasa przyszłej kolei przebiegała między innymi przez następujące miejscowości: Dęblin, Radom,Szydłowiec, Bzin, Kielce, Olkusz, Sławków, Strzemieszyce, Dąbrowa. Obecny budynek dworca kolejowego, jest jedynie namiastką po ówczesnym dworcu, który zajmował wielki obszar, zbudowany był na modę wówczas panującą w carskiej Rosji, czyli połączenie estetyki klasycyzmu wraz z funkcjonalnością. Posiadał dwa piętra, wielkie schody prowadzące do głównego wejścia oraz boczne schody na rampę kolejową, przed dworcem było usytuowane miejsce dla bryczek oraz powozów. Kasy jak i informacja wraz z poczekalnią oraz bufet znajdowały się w środku dworca na parterze zaś mieszkania pracowników kolei, którzy pracowali w Radomiu znajdowały się na pierwszym piętrze. Na początku był jeden peron wraz torem z biegiem lat oraz z rozwojem infrastruktury dobudowywano tory przez co stacja posiadała większe możliwości oraz magazyn, który zaopatrywały lokomotywy w węgiel oraz wodę, magazyn przeżył obie wojny światowe lecz został zburzony parę lat temu z niewyjaśnionych powodów, a był on także świetnym obrazem ówczesnej architektury gospodarczej. Ciekawostką pozostaje, dlaczego stacje oddalono od miasta Szydłowiec o nie całe 5 kilometrów. Możliwe, iż stacja została odsunięta z powodu powozów jak i bryczek. W ówczesnych czasach transport ten był powszechny, pasażerowie wysiadający na stacji musieli wypożyczyć taką bryczkę, by dostać się do miasta, była to wówczas istna reklama fabryki bryczek oraz powozów. Podczas II wojny światowej, dworzec kolejowy został zniszczony skutkiem bombardowania przez lotnictwo niemieckie. Zniszczenia sięgały ponad 2/3 stanu dworca. Gmach główny nie nadawał się z powodu możliwości zawalenia na przyjmowanie pasażerów, I jak i II piętro zostały doszczętnie zniszczone. Dach spalił się, zaś wyjście ze strony peronów zostało zburzone i zawalone przez gruz. Przednia ściana jak i główne schody nie zostały naruszone przez bomby. źródło-naszszydłowiec.pl
Do Budynek dawnego dworca PKP. Nieruchomość Powiatu Szydłowieckiego można dotrzeć, korzystając z poniższego linku