Stary cmentarz Cmentarz, Ośno Lubuskie

Opinie

1. Pjoter URBX ★★★★★

   Ośno Lubuskie to malutka miejscowość – 4 tysiące mieszkańców, czyli mniej więcej tyle, ile widzów ma przeciętny kabaret w remizie. A wiecie, czym może się pochwalić? Aż czterema cmentarzami! Tak, cztery: współczesny, stary, św. Gertrudy i żydowski. To tak, jakby każdy mieszkaniec miał zarezerwowany swój kącik na wieczny spoczynek, a jeszcze został jeden na zapas – może dla turystów? Kiedyś ten cmentarz był miejscem spoczynku niemieckich mieszkańców. W dużym cmentarnym parku, który teraz wygląda jak dzika łąka po imprezie survivalowej, tu i ówdzie można natknąć się na grobowe tumby i samotne nagrobki. Hitem są te w kształcie pnia drzewa – nie, to nie pomnik dla drwali, tylko symbol zwięzłości życia. „Hej, życie jest krótkie jak ten pień” – zdaje się mówić każdy z nich. Połamane gałęzie? Mogą (ale nie muszą) oznaczać liczbę pochowanych tu członków rodziny. Trochę jak liczenie pierścionków na drzewie, tyle że w wersji cmentarnej. Liść dębu i żołądź to już klasyka: siła, honor, niezłomność. Szkoda, że niezłomne nie były same nagrobki, bo większość padła łupem złomiarzy. Ot, taka współczesna filozofia zero waste. W północnym rogu tego starego cmentarza po wojnie zaczęto chować polskich osadników. Ale w latach 50. ktoś stwierdził: „E, za dużo roboty, przenosimy się na drugą stronę ulicy!”. I tak zrobili. Po co grzebać w jednym miejscu, skoro można w dwóch? Logika godna biurokraty. Najbardziej widocznym śladem po dawnych mieszkańcach były tablice wkomponowane w cmentarny mur. Były, bo już zniknęły. A w tle? Kaplica grobowa majętnych Niemców – kiedyś ich duma, teraz zapomniany pomnik próżności. W środku wyblakłe freski – kiedyś zachwycały, dziś wyglądają, jakby malował je ktoś, kto zapomniał, co chciał namalować. Pewnie sceny z życia wiecznego, ale teraz bardziej pasują do horroru klasy B.

   prawie 11 miesięcy temu

Najczęściej zadawane pytania