VI Liceum Ogólnokształcące im. Króla Zygmunta Augusta w Białymstoku Szkoła, Białystok

Opinie

1. Łukasz Radziszewski ★★★★★

   Jeśli ktoś jest osobą wyraźnie utalentowaną lub entuzjastą - wykorzysta swobodę do decydowania o sobie. Z perspektywy czasu, to właśnie uznaję za największą zaletę VI LO. Dobre miejsce dla dojrzewającego, młodego człowieka - już sam budynek dodawał pewnego uroku. Po liceum dostałem się na pierwszym miejscu do warszawskiej ASP, więc wszystko ok. Pozdrowienia zwłaszcza dla mojego wychowacy Dariusza Naumowicza i ówczesnego dyrektora, Marka Onoszko.

   prawie 3 lata temu
2. Rob 75 ★★★★★

   No cóż... latka lecą. Moje liceum z lat 90 :)

   prawie 3 lata temu
3. Kornelia Kuźnia ★☆☆☆☆

   Od zawsze liczyły się tylko dzieci prawników i lekarzy...75% klasy na korepetycjach, więc wyniki matur to sukces nauki w tej szkole czy raczej na korepetycjach?

   prawie 4 lata temu

1. Panna S. ★☆☆☆☆

   Za moich czasów to na palcach jednej ręki można było policzyć nauczycieli z pasją. Reszcie się "nie chciało" i lekcje były prowadzone na zasadzie odklepania tego co było w temacie. Zero zaangażowania, pomysłów czy jakiegoś powiewu świeżości. Skutecznie zostały mi obrzydzone przedmioty, które kiedyś lubiłam. Wybór tej szkoły zaliczam do swoich największych błędów i porażek. Dostałam się na studia, ale na pewno nie dzięki szkole i "wspaniałym" poziomie nauczania.

   prawie 5 lat temu
2. Lunity Champions ★★☆☆☆

   ****Kontynuacja pierszej części**** „Wiecie co teraz dostrzegłem? W momencie kiedy się napiłem i zacząłem zastanawiać się głębiej nad zmianami, które zaszły w mojej głowie przez te nie pełne dwa lata zauważyłem kilka ciekawych zależnosci. Mój organizm stworzył jakiś dziwny mechanizm obronny. W momencie stresu i tego wszystkiego co się tam dzieje staję się idiotą. Strugam debila, który jest ograniczony jak cała reszta otaczających mnie ludzi. Dodatkowo, zacząłem bać się banalnych rzeczy (może stąd moje ataki paniki). Na matematyce boję się iść do tablicy z myślą, że jeżeli coś mi nie wyjdzie, to dostanę opierdziel. Na Polskim mam stres przed występowaniem przed gronem ludzi, bo jeżeli coś źle powiem to cała ta elitarna banda będzie gadać przez miesiąc i krzywo na mnie patrzeć. Boje się wyróżniać z tłumu, bo przecież tu nie akceptują takich. Nie można być innym, ubierać się inaczej, trzeba być jak każdy... Raz włożyłem koszulkę do spodni, co bardzo mi się spodobało, bo cały mój strój featował do siebie kolorystycznie, to nauczycielka kazała mi się ogarnąć, bo „źle to wygląda”. Od problemów po prostu uciekam, nie stawiam im czoła, bo jeżeli miałem stres przed przyjściem na lekcje, to po prostu nie szedłem do szkoły. Od kiedy pierwszy raz minąłem próg tej szkoły, moje ambicje strasznie spadły. Zawsze mierzyłem wysoko, teraz mierzę conajmniej przeciętnie, bo przestałem wierzyć w to, że mogę wyjść ponad to wszystko co jest wokół mnie, chociażby dążenie do dostania oceny 2, to już było dla mnie zadawalające... Moje horyzonty strasznie się pomniejszyły, świat stracił kolory, a ja zacząłem patrzeć na wszystko przez jakiś dziwny pryzmat. Emocje przestałem okazywać publicznie, bo inaczej nie przetrwałbym w tej szkole.

   bardziej 7 lat temu

Najczęściej zadawane pytania